Hoe meer deze vogels Noordwaarts trekken, des te witter is hun kleed, en 

 bij de mannetjes, welke niet in al ie koude streken leven, vindt men steeds eenige 

 bruine veertjes op den kop en in den nek. De jongen zijn meer eenkleurig bruin- 

 achtig en hebben de vederen in den nek meer gespikkeld. Zij komen met de 

 ouden, zoo als dezen er in hun winterkleed uitzien, vrij wel overeen, doch onder- 

 scheiden zich steeds door hunne meer gelijk bruine kleuren, door de vlekken over 

 hun rug en in hun nek en door hunne bruinachtige pooten. Even als bij de 

 Usgors het geval is, hebben de jongen den nagel aan den achterteen vee) korter 

 dan de ouden. De Sneeuwgors heelt in zijn winterkleed eene meer gelijk bruine 

 kleur; de bovenkop en wangen zijn ongeveer als bij het wijfje in haar zomer- 

 kieed, namelijk roestkleung; de geheeie onderzijde van het ligchaam is vuil 

 wit, maar de zijden zijn grijsachtig bruin, het wit aan de vleugels bepaalt zich 

 tol eenige pennen en de kleine vieugeldekveèren; het wit aan den staart is 

 veel minder uitgebreid, dan bij de voorwerpen in hun zomerkleed. 



De Sneeuwgors van IJsland is aanmerkelijk kleiner, dan die verder in Noord- 

 Europa gevonden wordt; zij is niet veel grooter dan de Gewone Vink, en een 

 weinig witter aan de vleugels; waarschijnlijk is dit een ander ras, zoo al niet 

 eene andere soort. 



De Sneeuwgors broeit gewoonlijk tweemaal in den loop van den zomer. Zij 

 bouwt haar nest op de ruige, ongelijke oppervlakten van rotsen; het is zamen- 

 gesteld uit droog gras, stroo en mos, en van binnen met veeren bekleed. Elk 

 broeisel bevat vier a zes eijeren, groenachtig wit van kleur, met donkerroode 

 vlekken en eenige purperachtige kleine slipjes en streepjes; bij de meeste eijeren 

 zijn ook nog eenige streepjes oi' haaltjes van dezelfde kleur waar te nemen. 



Het voedsel dezer vogels bestaat uit allerhande zaden van lage planten, zaden 

 van bezien, kleine insecten en jong groen, zoo als de meeldraden der bloesems, 

 jonge bladscheuten enz. 



Hun zang herinnert aan het gekwetter der Zwaluwen, en hun gewoon ge- 

 roep heeft eenige overeenkomst met dat van de Huismusch, doch is minder 

 sjerpend en meer ratelend; zij laten zich slechts zelden hooren, onder het trekken 

 hoort men ze nu en dan aanslaan, vooral wanneer zij zich in de nabijheid van 

 andere voorwerpen hunner soort bevinden. Het zijn zeer stille, vreedzame vogels. 

 In hunne geaardheid komen zij veel met de Keep (Fringüla montifringilla) overeen. 



In het najaar worden zij, meestal in groote menigte, op het vinkennet ge- 



