Het onderscheid der seksen bij deze vogeltjes bestaat daarin, dat de volwassen 

 mannetjes een zwarten bovenkop en keel, witten nek en donkerder strepen over 

 rug en vleugelpennen hebben, terwijl daarentegen bij de wijfjes het zwart aan 

 den kop en het wit van den nek ontbreekt; ook zijn hare kleuren meer eentoonig 

 bruingraauw over het ligchaam, en bruinachtig, min of meer gevlekt, aan den 

 kop, met eene donkere streep langs de keel en eene lichte streep boven de oogen. 

 Des zomers is de bek van het mannetje blaauwzwart, in de andere jaargetijden 

 daarentegen, even als die van het wijfje, hoornkleurig. 



De Rietgors broeit tweemaal: in Mei en omstreeks de helft van Julij. Zij bouwt 

 haar nest aan den waterkant op den grond, meestal tusschen laag hakhout of brand- 

 netels, soms ook in uitgedroogde moerassen op den grond tusschen het riet. Het is vrij 

 groot, van worteltjes, fijne mos en grashalmen vervaardigd en van binnen met dunne 

 grasstengels en paardenhaar gevuld. Elk broeisel bevat 4 a 6 eijeren, die er bijna 

 even als die der Geelgors uitzien, maar iets kleiner van stuk zijn. De grondkleur 

 trekt iets meer naar het grijze of blaauwgroene , en de strepen en haaltjes zijn 

 wat breeder en donkerder. Daar de eijeren der Rietgors dikwerf in grootte en kleur 

 eenigzins variëren, 'tgeen ook bij die der Geelgors het geval is, kan men zich 

 alligt in beide eijersoorten vergissen. Evenwel kenmerken zich die der Rietgors 

 steeds door hunne donkerder en zwaardere strepen. 



De jongen hebben bij het verlaten van het nest de kleuren hunner moeder; 

 doch na den ruitijd (Augustus, September) kunnen de seksen reeds onderscheiden 

 worden, ofschoon dan bij de mannetjes de zwarte vederen aan den kop nog lichte 

 zoomen hebben en het wit in den nek minder uitgebreid is. 



De Rietgors voedt zich met zaden en weeke insecten; de jongen worden 

 hoofdzakelijk met insecten grootgebragt. In het voorjaar eten zij vele bloesems 

 en jonge bladscheuten, en 's winters zaden van lage planten. 



Het gezang der Rietgorzen bestaat alleen in een zacht gekweel, en haar ge- 

 woon geroep klinkt als „tzieng tzien<j\ dat nu eens naar dat van den Krekel, 

 dan weer naar dat van de Geelgors gelijkt; zij laten zich echter zelden hooren, 

 alleen vroeg in den ochtend en in stille streken. Voor 't overige zijn het 

 zachtaardige vogeltjes; steeds zijn zij in beweging, en meestal ziet men ze schom- 

 melende aan de uiterste punten van rietstengels of lage takken. 



In het najaar vereenigen zij zich met andere Gorzen en met Vinken , in 

 welker gezelschap zij dan ook gevangen worden. Op de vogelmarkten zijn 



