bosschen, in boomgaarden en tuinen op. Al onze Gorzen verkiezen ruime, opene 

 uitgestrektheden; zij schuwen het sombere digte woud, en rusten gewoonlijk in 

 zoodanige boomen, van waar zij een ruim uitzigt op den omtrek hebben. Van- 

 daar dat men de Gorzen steeds nabij weilanden, in boomgaarden of langs de 

 straatwegen aantreft. De Ortolaan daarentegen kiest de fraaist aangelegen, bloem- 

 rijkste tuinen tot zijn verblijf, en komt slechts zelden op wei- of ploegland. 



Deze vogel bouwt zijn nest op den grond, onder de afhangende takken van 

 heesters, soms tusschen de wortelen, doch steeds op een met groen begroeiden 

 bodem. Het nest is klein en uit droog gras en worteltjes vervaardigd. De eijeren 

 zijn vuilwit met donkerbruine kleine vlekjes en streepjes en grijze vlekken, welke 

 laatsten als ware 't in de grondkleur der schaal wegvloeijen, terwijl de bruine of 

 donkere streepjes er schijnbaar bovenop liggen, als waren ze er eerst later met 

 dikke verf op geschilderd; de vlekjes zijn niet zoo marmer- of liever letterachtig, 

 als die der eijeren van de meeste overige Gorzen. De jongen gelijken in hun 

 eerste kleed vrij wel op het wijfje, doch de lichtgele tint is bij hen meer zand- 

 kleurig, en de vlekjes aan nek, borst en bovenkop zijn duidelijker. In de hierbij- 

 gevoegde afbeelding zijn mannetje en wijfje beide voorgesteld. 



De Ortolaan voedt zich gedurende den broeitijd met insecten en jong groen, 

 vooral bloesems van vruchtboomen. Na dien tijd eet hij zaden. 



Wat zijne levenswijze betreft, heeft de Ortolaan veel overeenkomst met den 

 Groenling. Hij is echter schuw en onrustig van aard, hetgeen trouwens zeer ver- 

 klaarbaar is door de omstandigheid, dat deze vogel, ter wille van zijn smakelijk 

 vleesch, sedert onheugelijke tijden, in bijna alle landen van dit werelddeel en op 

 allerleiwijzen vervolgd en gevangen wordt. Al wie ooit de groote wildmarkten van 

 Europa heeft bezocht, zal daar, vooral in het voor- en najaar, geheele reeksen kleine 

 vogels hebben opgemerkt, zorvuldig geplukt en netjes op dessertbladen uitgestald, 

 en er zoo zonderling uitziende, dat men ze waarlijk op 't eerste gezigt voor 

 klompjes vet zou houden : die vetklompjes nu zijn de stoffelijke overblijfselen van 

 Ortolanen, deels wild gevangen, deels, en dat zijn natuurlijk de vetste, gemest. De 

 Italianen en zelfs de Franschen overvoeren deze vogels zoodanig, dat de arme 

 diertjes zich op 't laatst niet meer bewegen kunnen. Zoo worden zij maanden 

 lang gemest, om ten slotte door dezen of genen gastronoom in één hap ver- 

 slonden te worden. Het is ook een algemeen bekend feit, dat de oude Romeinen, 

 ten einde deze vogels goed vet te mesten, ze afzonderlijk in kleine kooijen 



