DE CIKLGOES. 



EMBER1ZA CIRLÜS. 



De Cirlgors wordt hier te lande slechts gedurende den zomer, en dan nog 

 weinig algemeen, aangetroffen. Zijn vaderland is het Zuiden van Frankrijk, waar 

 hij de plaats van Haverkneu of Geelgors schijnt in te nemen. In de overige 

 zuidelijke streken van Europa tot Turkije en Griekenland vindt men hem in de 

 boomgaarden doch vrij schaars, en wordt hij, naarmate men het Oosten nadert, 

 minder talrijk en door den Zwartkop-Gors (Emb. melanocephala) en Grijzen Gors 

 (Emb. Caesia) vervangen. 



Hij trekt niet verder noordwaarts, dan tot Groot-Brittannië, de Nederlanden 

 en het Zuiden van Denemarken. Zoowel hier te lande als in Duitschland behoort 

 hij tot de vogels, welke weinig in aanmerking komen, en dan ook meestal in 

 wetenschappelijke boekwerken slechts kortelijk beschreven worden, als ware het 

 niet de moeite waard, verder acht op hem te slaan. Er zijn meer zulke vogels, 

 die steeds aan de algemeene aandacht ontsnappen, bij voorbeeld, de meeste Piepers 

 (Anthus) en de Braamsluiper (Sylvia Curruca); men schijnt hen gewoonlijk niet 

 eens eene afzonderlijke beschrijving waardig te keuren, maar voegt ze bij deze 

 of gene aanverwante soort. 



De Cirlgors is, even als vele andere op boomen levende Gorzen, vreesachtig 

 en zeer schuw van aard. Hieraan is het waarschijnlijk toe te schrijven, dat zijne 

 fraaije kleuren en zachte zang zoo weinig worden opgemerkt. In nevensgaande 

 afbeelding is het mannetje in zijn bruiloftskleed voorgesteld; na den rui (Augustus 

 en September) zijn de kleuren fletser en hebben de kopveêren min of meer dui- 

 delijke lichte randen. Het wijfje gelijkt bijzonder op het jong of het wijfje van 

 den Geelgors, doch is te herkennen aan de grijze kleine vleugeldekveêren, die ge- 

 woonlijk onder borst- en schouderveêren verborgen zijn en slechts bij het uit- 



