spreiden der vleugels te voorschijn komen. Zij is ook kleiner, en de donkere vlek- 

 ken, welke zij op kop, rug, borst en zijden heeft, bestaan meer uit afgebroken 

 streepjes, niet uit geregeld loopende lijnen, zoo als bij den Geelgors. Naar even- 

 redigheid is bij haar ook de vleugel korter, de bek een weinig zwakker en de 

 voetwortel minder krachtig, dan bij de overige hier te lande voorkomende Gorzen. 

 De jongen zijn iets scherper gevlekt dan het oude wijfje, en vertoonen na den eersten 

 rui reeds duidelijk het verschil der seksen; de jonge mannetjes zijn echter zeer 

 flets gekleurd. 



De Girlgors leeft even als de Geelgors, in laag hout, hij komt echter minder 

 op den grond en nestelt ook gewoonlijk in de onderste takken van heesters 

 of in digt begroeide struiken nabij den grond. Het nest is vrij groot en slordig, 

 soms hoog en hoofdzakelijk uit gras, doch ook dikwijls vlak en grootendeels uit 

 wortels en haar vervaardigd; de meeste nesten zijn te herkennen aan de groote 

 hoeveelheid lang paardenhaar, dat als voering wordt gebruikt, ofschoon voor het 

 binnenwerk ook zachte wortels (geen veeren) en mos gebezigd wordt. De 4 a 5 

 eijeren zijn kleiner dan die van den Geelgors; zij komen daarmede, wat hunne 

 leekening betreft, zeer wel overeen, doch zijn donkerder van grondkleur en ook 

 met meer haaltjes en vlekjes bezet. 



Deze vogels broeijen tweemaal, namelijk in 't begin van Mei en tegen het 

 einde van Junij. Hier te lande broeijen zij inde provinciën Noord-Braband, Utrecht, 

 Gelderland en in Drenthe, nabij de Duitsche grenzen; in de kustprovinciën daar- 

 entegen zijn zij, voor zooverre bekend is, niet nestelende waargenomen. 



Hun voedsel bestaat uit zachte zaden en rupsen; doch ook meeldraden van 

 bloesems worden behendig door hen afgeknabbeld. 



De zang van het mannetje is zacht en bestaat uit onregelmatig opvolgende 

 toonen, naar die van den Geel- of den Graauwen Gors gelijkende, doch meer 

 stotterend en niet zoo helder; hun gewoon geroep is een zacht wieg, tsieg." 



In gevangenschap blijven zij lang schuw en hebben dan ook als kooivogels 

 weinig aanbevelenswaardigs. Wel worden zij, door gestadig in de nabijheid van 

 andere vogels en den mensch te verkeeren, langzamerhand tam, doch zij verliezen 

 nooit den hun aangeboren angst voor al wat hun vreemd toeschijnt. In eene kleine 

 kooi worden zij vet en vadsig, en bewegen zich weinig; geven zij zich eenmaal 

 aan eetzucht over, dan worden zij op 't laatst een levende klomp vet; hunne 

 veeren vallen dan uit, en zij worden en blijven kaal en afzigtelijk. Hierin komen 



