zijn hunne kleuren veel irisscher, ofschoon nog gedurende hun eerste levensjaar 

 het rood aan den kop steeds naar het bruine trekt. 



De Grijze Kardinaal heelt geen bijzonder zomer- en winterkleed ; de meerdere 

 of mindere helderheid zijner kleuren is alleen aan den leeftijd toe te schrijven. 



Deze vogel bouwt zijn nest in diglbebladerde struiken, gewoonlijk nabij 

 den grond; het is tamelijk groot, en uit lange, drooge grasstengels vervaardigd; 

 van buiten is het zeer slordig, van binnen daarentegen zeer net aigewerkt; het 

 wordt namelijk met droog gras, haar en de draden van het plantaardig weefsel 

 der palmen bekleed. Van binnen is het nest gelijkmatig hol, en zóó glad gestreken, 

 alsof het door den indruk van een kogel zijn vorm had verkregen. 



Het wijfje legt vier a zes eijeren, zoo groot als die van den Spreeuw; wat 

 den vorm en de kleur van het ei betrelt, kan men het niet beter vergelijken, dan 

 met een groot Musschen-ei; de kleur namelijk is licht grijsachtig groen of vuil 

 groenachtig wit, over de geheele schaal van langwerpige, olijlkleurige vlekken 

 voorzien, die aan het stompe einde iets grooter en breeder zijn, zoodat het ei 

 er aan dit gedeelte donkerder uitziet. 



De Grijze Kardinaal voedt zich met zaden, sappige vruchten en bezien. De 

 jongen worden met de vruchten van verschillende planten, vooral bezien, gevoerd; 

 ook krijgen zij veel insecten, inzonderheid rupsen en spinnen, maar zelden zaden, 

 althans niet dan eenigen tijd nadat zij voor het eerst zijn uitgevlogen. 



Het mannetje heeft een zeer krachtigen, eenigzins ratelenden zang; hij zingt 

 op de wijze der Kanarievogels , maar het geluid is veel zwaarder en minder hel- 

 der. Onder het zingen laat hij, nu en dan, eenige toonen hooren, die naar het 

 scherpe, ratelende geluid der Musschen zweemen. Hij zingt veel, namelijk, lang 

 vóór en na den broeitijd. Onder het zingen maakt hij allerlei hartstogtelijke be- 

 wegingen, wipt met den staart, maakt eene trillende beweging met de vleugels en 

 rigt de kuif omhoog; al zingende buigt hij zich rondom het broeijende wijfje, 

 springt onophoudelijk van den eenen tak op den anderen, en is een zóó onver- 

 moeiden zanger, dat hij gedurende het warme gedeelte van den dag (wanneer de 

 meeste andere vogels zwijgen) nog lustig blijft zitten doorkwelen. Gedurende die 

 rust zit hij half sluimerend op een tak, meestal in de nabijheid van het nest, en 

 lispelt bij tusschenpoozen nog eenige zacht kwelende toonen. 



Het gewoon geroep van dezen vogel komt veel overeen met dat van den 

 Rijstvogel, en onder het roepen wipt hij gedurig met den staart. Wanneer men 



