DE KKUISBEK. 



LOXIA CURVIROSTRA. 



Kruisbekken hebben, wat hunne vormen in 't algemeen betreft, nog al over- 

 eenkomst met de Vinken ; doch het eigenaardige van hun gekruisten snavel , 

 welks punten nu eens links dan weer regts over elkander liggen, onderscheidt 

 hen als een op zich zelf staand geslacht onder de vinkachtige vogels. 



Hunne vleugels zijn tamelijk spits, de groote of eerste pennen zeer verlengd, 

 de kleine vleugelpennen echter bijzonder kort en breed. Zij hebben dit met de Sijsjes, 

 ook met de Rarmen (Acanthis), gemeen en zijn dan ook, wel beschouwd, slechts 

 eene modificatie van dezen; immers, niet alleen de vleugels, maar ook de staart, 

 de pooten en de met kleine veertjes bedekte neusgaten zijn in vorm en hoeda- 

 nigheid aan die der Rarmen gelijk. Zij worden in Noord-Amerika, Noord- en 

 Midden-Europa en in Azië aangetroffen. Hoewel zij overal tot de trekvogels be- 

 hooren, houden zij zich evenwel dikwijls geruimen tijd in dezelfde streken op, 

 zonder ver zuidwaarts te verhuizen. 



Het getal der bekende soorten is zeer gering, en dezen onderscheiden zich 

 in kleur en grootte slechts weinig van elkander. In Europa vinden wij de Groote 

 soort, ook Dennen-Papegaai genaamd; voorts de hier afgebeelde soort en den 

 Kleinen Dunbek of Witvleugeligen Kruisbek. De Groote soort komt overigens in 

 alle opzigten met de Gewone (L. curvirostra) overeen, en wordt door sommige 

 geleerden slechts als een grooter ras beschouwd. Zij staan dan ook werkelijk tot 

 elkander in dezelfde verhouding, als de Groote tot den Kleinen Goudvink, van 

 welke we reeds vroeger melding maakten. 



Alle Kruisbekken of, zoo als anderen ze noemen, Kruisvinken, zijn ware 

 zwerfvogels. Zij leven en verhuizen steeds gezellig. Op plaatsen, met dennenbos- 

 schen begroeid, zoo als op het geheele noordelijk halfrond, vindt men hen ook 



