alsdan de jongen van een zoo vroeg broeisel alleen met zaden worden grootge- 

 bragt. 



De Kruisbek haalt de zaden niet altijd tusschen de bekleedsels of harde om- 

 hulsels (zoo als in elzenproppen of mastappels) uit, maar zoekt ze ook op den 

 grond. Harde zaden nuttigt hij nooit, al schijnt ook zijn bek, door diens papegaai- 

 achtigen vorm, daartoe bijzonder geschikt. Ook eet hij veel, en daardoor wordt 

 hij gewoonlijk zwaarlijvig, zelden echter vet. Hij drinkt weinig. 



In zijne bewegingen heeft hij wel iets van de Papegaaijen : hij hangt aan zijn 

 snavel, en gaat onder het voortklimmen zeer geregeld en algepast voort ; ook hangt 

 hij even als de Sijsjes en Barmen, aan de takken, vertoeft lang in denzelfden boom, 

 en doorvliegt, behalve in den trek- of zwerftijd, slechts korte afstanden. 



Bijgaande naar het leven geteekende afbeelding stelt het mannetje in zijn 

 zomerkleed voor. Be verkleuring van jong tot volwassen geschiedt bij dezen 

 vogel als volgt: het jong, dat in zijn nestkleed van een zwart dons is voorzien 

 en later over het geheele ligchaam even als het jong of het wijfje van het Sijsje 

 is gestreept, ruit in het najaar en vertoont dan het eerste volwassen kleed; bij de 

 mannetjes is dit geel, bij de wijfjes daarentegen nagenoeg gelijk aan dat van het 

 jong, maar iets donkerder. Zoodra de jongen beginnen te ruijen, zelfs wanneer 

 men hun nog vóór dien tijd eene borstveder uittrekt , komt reeds het kenmerk der 

 sekse, namelijk de nieuwe gele veeren, te voorschijn. Het eerste mannelijke veder- 

 kleed ziet er volgenderwijs uit: kop, nek, borst en zijden licht groenachtig geel; 

 buik en onderste staartdekveêren wit, de laatsten in het midden donker gestreept; 

 vleugel- en staartpennen donkerbruin met groengele buitenranden; vleugeldekveê- 

 ren, schouders en rug vuil geelachtig groen. In het daaropvolgende voorjaar be- 

 gint de verkleuring, en bij sommige voorwerpen, waarschijnlijk jongen van het 

 eerste broeisel, geschiedt dit reeds in den voorwinter. Gewoonlijk hebben zij reeds 

 in Februarij hun volmaakt gevederte, en alsdan begint de paartijd. De overgang 

 nu van het gele tot het roode kleed der mannelijke voorwerpen geschiedt niet 

 door ruijing, maar door langzame verkleuring. De vederen zelve veranderen van 

 kleur en worden van geel oranje, van oranje geclrood, bruinrood, en eindelijk 

 donkerrood. Meestal is deze kleursverandering reeds binnen drie weken volbragt. 

 In gevangenschap echter blijft het mannetje geel; wel mag hij soms in het voor- 

 jaar eene min of meer helder oranjegele tint aannemen, die tint is niet van langen 

 duur , want reeds na eenige weken is zijn vederkleed weder geel geworden. Het is 



