schoon. Een meelworm neemt hij meestal onder den poot, noten tusschen heide 

 pooten, terwijl kleine zaden alleen in den bek genomen worden. De meeste voor- 

 werpen, die ik in gevangenschap hield, hadden de zonderlinge gewoonte, hunne 

 uitwerpselen uit de kooi te verwijderen, en wel door ze in den bek te nemen en 

 zoo weg te slingeren. Ofschoon rustig van aard, zitten zij zelden lui op hunne 

 ruststokjes, maar bewegen zich voortdurend, altijd loerende, pluizende of zich 

 reinigende. 



Tot voedsel geve men hun allerlei vette zaden, noten, bladscheuten, stukjes 

 brood en, tot lekkernij, nu en dan een meelworm. Zij kunnen het in gevangen- 

 schap lang uithouden en zijn gezonde, sterke vogels, doch hun stemorgaan is al 

 zeer weinig ontwikkeld. Hun zang is namelijk slechts eene aaneenschakeling van 

 korte, als ware het stotterend voortgebragte phrasen. Het gelijkt eenigzins naar 

 het gezang van het Sijsje, doch is minder hoog van toon, niet zoo lief, en altijd 

 stamelend en met kort afgebroken syllaben. De zang zelf is echter niet een korte 

 strophe, want de vogel kweelt en doet soms uren lang zijn best, en, indien hij 

 jong gevangen is, slaagt hij er ook wel in, het geluid van de Kneu en den Goud- 

 vink aan te nemen. 



