wildbraad en per mand verkochten. In datzelfde jaar waren zij daarentegen in 

 Nederland niet te zien. Ook in het laatste tiental jaren werden wij slechts door 

 een gering aantal bezocht. 



Hunne levenswijze heeft veel overeenkomst met die der Sijsjes, en hun gezang 

 en wijze van zingen met die der Kneutjes (Fringilla cannablna, linota). Hun stem- 

 geluid is zacht, maar eenigzins schor. Ofschoon zij geen geregelden zang 

 hebben, weten zij toch de weinige toonen, die zij kunnen voortbrengen, zóó te 

 variëren, dat zij bij den toehoorder een aangenamen indruk te weeg brengen. 



In gevangenschap zijn het zeer aardige vogeltjes. Zij houden veel van kooijen, 

 waarvan alle zijden van traliën voorzien zijn. In de volières betoonen zij zich 

 niet zeer verdraagzaam, maar vechten dikwijls met de andere vogels. Zij eten 

 gaarne hennepzaad, doch het geschiktste voor hen is wit en zwart zaad door 

 elkaèr gemengd. Even als de Sijsjes, pluizen zij gaarne elzenproppen uit; in 

 den vrijen staat leven zij ook hoofdzakelijk van elzenzaden. 



Er zijn voorbeelden van, dat Barmsijsjes, na lang in de kooi geleefd te heb- 

 ben, gedeeltelijk zwart werden. 



