voor een ongeoefend oog moeijelijk van de wijfjes te onderscheiden; men kan ze 

 echter steeds herkennen aan de meer bruinachtige tint over het geheele ligchaam, 

 aan de meer witte buitenzijden en donkerder binnenzijden van staart- en vleugel- 

 pennen. De wijfjes zijn altijd duidelijker gestreept dan de mannetjes, of liever, 

 zij hebben donkere strepen op een vuilwitten grond, terwijl de mannetjes lichter 

 strepen op een meer bruinachtigen grond hebben. De jongen komen na den eersten 

 rui met het oude wijlje overeen, maar zijn lichter van kleur en nog duidelijker 

 gestreept; hun bek en pooten trekken dan meer naar het gele, en hunne iris 

 is iets donkerder. Vóór den rui, namelijk in hun nestkleed, zijn hunne boven- 

 deden iets grijzer. 



De Kneutjes broeijen jaarlijks tweemaal, namelijk in Mei en in Julij. Zij nes- 

 telen in struiken, heggen, heesters , vooral meidoorns, in vruchtboomen en soms 

 ook in wilgenboschjes. Zij bouwen hunne nesten op dezelfde wijze, als de gewone 

 Vink, maar gebruiken meer stroo en minder mos, en voor het binnenwerk eene 

 groote hoeveelheid paardenhaar. 



De eijeren, waarvan het eerste broeisel vier a vijf, het tweede zelden meer 

 dan drie a vier bevat, zijn gewoonlijk blaauwachtig wit — hoewel hunne kleur 

 dikwijls van lichtblaauw tot grijsachtig wit varieert — met eenige kleine lichte 

 vlekjes over de geheele schaal, en eenige grootere en donkere aan het stompe einde. 

 Alleen het wijlje broeit, en de jongen worden door beide ouden met insecten, 

 jong groen en zaden gevoerd. Het voedsel der ouden bestaat in allerhande zaden, 

 ook bezien, rupsen en spinnen. 



Het mannetje laat zijn aangenamen zang van het begin van April tot het 

 einde van Augustus hooien. Zijn gewoon geroep schijnt aanleiding gegeven te 

 hebben tot den olüciëlen naam des vogels ; want dit geluid kan het best vergele- 

 ken worden met het woord „kneuteren". 



In hei najaar vangt men hier te lande vele Kneutjes met het vinkennet; in 

 het voorjaar worden zij op verschillende plaatsen van ons land met kleine 

 netten, soms ook met het vinkennet, gevangen; 's winters kan men ze met knip- 

 kooijen meester worden. Zij zijn gemakke'ijk te vangen, en indien men in 't voor- 

 jaar een wijfje in eene knipkooi plaatst, kan men ook daardoor vele mannetjes 

 lokken. 



Ter wille van hun zang, behooren zij tot de geliefkoosde kamervogels. Men 

 kan ze even goed in de volière, als afzonderlijk houden, daar zij ook in gezel- 



