schap van andere vogels blijven zingen en volstrekt niet twistziek zijn. Daarbij 

 komt dat zij, wat het voedsel betreft, met eene zeer eenvoudige behandeling te- 

 vreden zijn; men voert ze namelijk met wit zaad en bij afwisseling met gekneusd 

 hennepzaad; jong groen eten zij gaarne, vooral muur- en kruiskruid; elzen-, 

 papaver- en vlaszaad behoort mede tot hun lievelingskost , en hunne belustheid op 

 laatstgenoemd voedsel is waarschijnlijk de reden, waarom men ze, in verschillende 

 streken van ons land, ook Vlasvinken noemt. 



De mannetjes verliezen in gevangenschap spoedig hunne roode kleuren; ziet 

 men er dan ook soms enkele nog in hun prachtkleed, dan kan men er wel zeker 

 van zijn, dat die voorwerpen nog niet lang gekooid waren; want, zoodra zij in 

 gevangenschap geruid hebben, komen de roode borst- en bovenkopveêren niet 

 meer te voorschijn; zij blijven dan eenvoudig graauw of flets ros. 



De voorwerpen, die men in het najaar vangt en die hunne zomerveêren afge- 

 worpen hebben, worden door de vogelaars Graauwe Kneuen genoemd. In het voor- 

 jaar daarentegen vangt men de voorwerpen, die dan juist beginnen te kleuren, 

 en dan noemt men ze Roode Kneuen. Vandaar dat de meeste vogelliefhebbers 

 ze voor verschillende soorten houden, van welke meening zij echter spoedig 

 terugkomen, zoo zij slechts het geluk hebben, den vogel langer dan een jaar te 

 houden. 



Dikwijls bestrijken de vogelkoopers de borstveêren dezer vogeltjes met rood- 

 aarde ; zij doen dit ook aan de wijfjes, zoodat er voor een oppervlakkig beschou- 

 wer zeer veel kans bestaat, om den tuin geleid te worden. 



