de lichte vlek aan het achterhoofd, die in het winterkleed zoo duidelijk is. Ook 

 in gevangenschap verkleuren deze vogels slechts gedeeltelijk en ziet men uiterst 

 zelden een Keep zonder die witte vlek aan den kop. Het winterkleed komt ten 

 deele met het zomer- of volmaakt gevederte overeen; eigenlijk is het slechts eene 

 wijziging van het andere. De kop is bruin en zwart gevlekt, de borst iets rosser 

 de vlekken aan de schouderveèren zijn duidelijker, en de bek geel. De jongen 

 zijn bleeker en krijgen het bruin aan de borst niet vóór den eersten rui; de zijden 

 en rug zijn bij hen duidelijker gevlekt dan bij de ouden. 



Eene variëteit, die echter zelden voorkomt, is de Keep met de zwarte keel. 

 Deze opmerkelijke kleurswijziging wordt echter niet door gevangenschap te weeg 

 gebragt; de voorwerpen met geheel glimmend zwarte keel en kop zijn, voor 

 zooverre bekend is, gedurende den trektijd geschoten ot gevangen. 



Het nest der Keep is zóó gelijk aan dat van den Vink, dat alleen een 

 scherpziend oog het onderscheid kan opmerken. De botanist herkent het gewoon- 

 lijk spoediger, dan de ornitholoog; want het voornaamste verschil bestaat in de soort 

 der bouwstoffen. De Keep bezigt namelijk mossen uit het Noorden, de lange, grijze, 

 ruige korstmossen (lichen) der dennen en beuken; de Vink daarentegen die der 

 vrucht- en eiken- of ijpenboomen. Men vindt echter ook vinkennesten, die met 

 dezelfde dennenkorstmossen zijn bekleed; want de Vink broeit even ver noord- 

 waarts, als de Keep zuidwaarts, zoodat beide verwante vogels op sommige plaat- 

 sen in elkanders gezelschap broeijen. De daar gevonden nesten van Keep en Vink 

 zijn dan ook geheel aan elkander gelijk. Op zulke plaatsen komen ook de bas- 

 taarden voor, die in het najaar met de troepen zuidwaarts trekken en dan in 

 Midden-Europa gevangen worden. Hoogstwaarschijnlijk echter komt het niet tot 

 eigenlijke paringen tusschen beide soorten, doch geschiedt hier hetzelfde, wat 

 vaak ook bij andere vogels is waargenomen, namelijk, dat alleenlevende, onge- 

 paarde en dolende mannetjes van de eene soort het broeijende wijfje der andere 

 op het nest ontmoeten. De bastaarden van de meeste vogelsoorten komen dan 

 ook, voor zoo verre waargenomen is, niet gezamenlijk in één broeisel voor, 

 doch op zich zelf, als ware 't als vreemdelingen, te midden van de eigenlijke 

 kinderen. 



De eijeren der Keep zijn geheel gelijk aan die der Vink. 

 De Keep heeft slechts weinig aanspraak op den naam van zangvogel; hij is 

 in dat opzigt veel minder ontwikkeld dan de Vink, en slechts in haar vaderland 



