DE APPELVINK. 



COCCOTHRAUSTES VULGARIS. 



De Appelvink is gemakkelijk te herkennen aan zijn dikken snavel en zijne 

 lompe, zware gestalte. Men noemt hem ook Kernbijter of Dikbek, welke titels 

 echter minder juist gekozen zijn, daar beide benamingen op eene geheele familie 

 van vogels betrekking hebben. 



De Appelvink bewoont het gematigde gedeelte van Europa en is in Engeland, 

 waar hij vroeger als eene zeldzaamheid beschouwd werd, van lieverlede dermate 

 in aantal toegenomen, dat hij er thans onder de algemeen bekende vogels gerang- 

 schikt wordt. In de meeste landen waar hij broeit, vindt men hem ook 's win- 

 ters; in Nederland is het een standvogel; evenwel broeijen er ook meer noordelijk, 

 die in het najaar zuidwaarts trekken en zich hier te lande soms eenige maanden 

 ophouden, zonder zich veel verder naar 't Zuiden heen te begeven. 



Gedurende den zomer verbergt ieder paar zich in het digt gebladerte; want 

 vooral in dit saizoen zijn deze vogels zeer schuw en wantrouwend. Soms bouwen 

 zij hun nest in een appel- of perenboom, en zijn dan vrij schadelijke gasten, daar 

 vele bloesems en jonge vruchten door hun krachtigen snavel vernield worden. Zijn 

 er kersen, dan worden deze alleronbarmhartigst aangerand, en een paar Appel- 

 vinken vernielt dagelijks meer dan een pond dezer vruchten, indien niet vooraf 

 maatregelen ter bescherming genomen zijn. In alle opzigten zijn het schadelijke 

 vogels; want, waar zij zich ook ophouden, overal brengen zij vernieling teweeg. 

 Jonge peulvruchten worden met dezelfde gulzigheid door hen verslonden en 

 afgerukt, de kersen geheel of half afgeknabbeld, de bloesems vernield en jonge 

 vruchten ter wille der pitten stukgebeten. Het geweer alleen kan hen verschrik- 

 ken; want stroopoppen en andere vogelverschrikkers kunnen hen slechts zeer 

 kort van hun vernielingswerk weerhouden: zoodra zij er aan gewoon zijn, geven 



