zij er even weinig om, als de Musschen en Kraaijen. Gewoonlijk azen zij ook op 

 zaden van laag bij den grond groeijende planten, doch ook de hennepvelden be- 

 zoeken zij dikwijls op zeer merkbare wijze; beukennoten nutligen zij alleen dan, 

 als er anders niets te krijgen is. Zeer verlekkerd zijn zij op meikevers, die zij in 

 de vlugt vangen en, na hun met forsche knaauwen de vleugels algebeten te hebben, 

 door den snavel heen en weer werken en verslinden. Dit alles bewijst, dat het 

 geenszins zulke luije vogels zijn, als welligt, met het oog op hun vorm, kan 

 worden ondersteld. Hun uiterlijk is dan ook inderdaad alles behalve vlug en bewege- 

 lijk, maar toch zijn zij onrustig en levendig van aard, steeds in de weer en altijd op 

 den uitkijk, waarbij zij nimmer hunne eigen veiligheid uit het oog verliezen. Het 

 minste gevaar in de nabijheid merken zij dadelijk op; zij kruipen dan tusschen 

 het digte groen, zoolang zij kans zien, zich in dien schuilhoek aan het gevaar te 

 onttrekken, of anders nemen zij de vlugt en blijven op een afstand loeren totdat 

 het gevaar geweken is. Ook hun nest weten zij op zeer merkwaardige wijze te 

 verbergen: zij bouwen het namelijk tusschen het digtste gebladerte der takken; 

 het is napvormig, wijd en tamelijk fraai, en wordt uit wortelen, dunne afgerukte 

 banden van jonge takken (den jongen buitenbast), mos en andere draden of vezels 

 vervaardigd en van binnen met haar bekleed. 



De eijeren zijn licht vuil grijs of groenachtig, met eenige donkerpurperbruine 

 vlekken, hier en daar over de schaal verspreid; zij gelijken naar die van den Vink, 

 doch zijn iets donkerder van grondkleur en grooter. 



De Appelvink broeit tweemaal in den loop van den zomer. De jongen hebben 

 aanvankelijk een meer geelachtigen kop, terwijl de zwarte keelvlek hun ontbreekt 

 en hunne onderdeelen bruin gevlekt zijn. Zij missen dan ook nog den grooten 

 snavel, die aan hunne ouden een zoo potsierlijk uiterlijk geeft. De bek der jongen 

 is naar evenredigheid zeer klein en week, en neemt eerst van lieverlede in grootte, 

 kracht en hardheid toe. Daarom voeden zij zich aanvankelijk met zaden en zachte 

 vruchten, en daarom ook kiezen zij de kersen, als een zoo juist geschikten 

 en gemakkelijk verteerbaren kost. Men meent dat de ouden niet de vrucht, maar 

 de pitten eten, dat zij de harde steenen kraken, en het vleesch der vrucht verwerpen. 

 Ik heb steeds gemeend daaraan te mogen twijfelen, daar de voorwerpen, die ik in de 

 kooi hield, nooit eenige poging aanwendden, omeene kersenpit te verbrijzelen, daar- 

 entegen gretigde vrucht alknabbelden en de pit door eene sterke drukking van beide 

 kaken de kooi uitwierpen. Ik gaf hun pitten, doch zij roerden ze niet aan; alleen 





