DE BENGALI. 



ESTRELOA PHOENICOTIS. 



Deze kleine, fraai geklemde Grasvink bewoont een groot gedeelte van 't Noord- 

 Oosten van Afrika, vooral Kordofan en Abyssinië. In de moerassige streken langs 

 den Witten Nijl komt hij veelvuldig voor, doch hij bewoont ook de bergen, waar 

 men hem in de euphorbla-boschies aantreft. 



In 'I. Westen van Afrika zijn deze vogeltjes minder algemeen en komen zij 

 alleen in gezelschap van andere verwante soorten voor; in 't Oosten van dat wereld- 

 deel daarentegen zwerven zij bij troepen rond en leven zij minder met andere 

 soorten te zamen. Volgens kapitein Speke zijn zij zeer talrijk in het rijk Unijamuezi 

 nabij de dorpen, namelijk in de heggen, waardoor die negerdorpen begrensd worden. 



De Bengali wordt ook het Blaauwe Fazantje genoemd. In Frankrijk heet het 

 Cordon bleu, in Engeland Butterfly Finch. 



Het mannetje is te herkennen aan de roode vlek op de wangen; bij de wijfjes 

 is ook de blaauwe kleur fletser. De jongen zijn aanvankelijk kaneelkleurig, doch 

 krijgen betrekkelijk spoedig hun volmaakt vederkleed. 



In levenswijze, zang of stemgeluid, bewegingen en voedsel hebben deze vogel- 

 tjes zeer veel overeenkomst met de zoogenaamde St. Helena-Fazanljes. Met den 

 nestbouw daarentegen gaan zij eenigzins anders te werk. Zij brengen namelijk 

 grasstengels tusschen takken van heesters en stapelen die luchtig over elkaèr. 

 Zoodra eene groote massa is bijeengebragt, werken zij zich naar binnen, gewoon- 

 lijk van ter zijde, en draaijen en keeren dan de stengels rond, zoodoende eene 

 holte makende. Zulk een nest is zeer sroot en zou, naar men verzekert, in 

 sommige gevallen door twee paren bewoond worden. Het is echter meer waar- 

 schijnlijk, dat zulke twee paren ieder een afzonderlijk nest gebouwd, doch dit 

 dermate uitgebreid hebben, dat eindelijk de twee nesten elkander raken of een 



