naam is ontleend aan de witte vlekjes , welke het aan de zijden van het ligchaam heeft. 



Dit vogeltje bewoont Zuid-Australië , waar het zich, troepsgewijze , in vlakten, 

 alsook in het lage geboomte, ophoudt. Het wijfje heelt ongeveer dezelfde kleur- 

 verdeeling als het mannetje, doch hare kleuren zelve zijn minder helder; het zwart 

 en rood komt bij haar veel minder uit; het rood op de stuit trekt meer naar 

 het bruine, en de witte vlekken aan de zijden vertoonen niet dat schitterende, 

 hetwelk men bij het mannetje waarneemt. De jongen zijn meer eenkleurig graauw 

 en hebben een bruinen bek. 



Het Diamantvogeltje broeit in het hooge gras, en vervaardigt, van gespleten 

 grasstengels en palmbladen, een zeer kunstig nest; het mannetje en het wijfje be- 

 lasten zich beiden met het opsporen der materialen en zijn dan ook gedurende 

 den nestbouw druk in de weer: zij zetten zich op een palmtak, vatten met den 

 bek een blad aan , en bijten er een gaatje in ; daarna scheuren zij een gedeelte 

 van het blad ai, en vliegen er mede naar het in aanbouw zijnde nest; zij splijten 

 op deze wijze een palmblad (van vier centimeters breedte) in ongeveer twintig 

 dunne reepjes. Gewoonlijk blijft het wijfje op den palmtak zitten, en vliegt het 

 mannetje naar het nest; doch zoodra dit zijne voltooijing nabij is, slepen beiden 

 even hard; het laatste werk wordt dan hoofdzakelijk door het mannetje verrigt, 

 terwijl het wijije de bouwstoffen aanbrengt. Het nu aigewerkte nest heelt een 

 langwerpigen vorm, met den ingang op zijde oi somtijds van onderen; het hangt 

 aan een of twee hooge grasstengels ol aan de onderste takken van heesters. De 

 vier a zes langwerpige, glanzige, blaauwachtig witte eijeren, worden alleen door 

 het wijije uitgebloeid. De jongen worden met weeke zaden gevoerd, en blijven 

 lang onder de hoede der ouden. 



Deze vogeltjes worden tegenwoordig veel in kooijen gehouden; soms willen 

 zij ook wel in groote volières broeijen. Intusschen houdt men ze meer om hunne 

 fraaije kleuren , dan om hun zang ; de mannetjes laten dikwijls een scherp ratelend 

 geluid hooren, en hun gewoon geroep gelijkt eenigermate naar dat van den 

 Kneu, doch is wat krachtiger en meer stootend. 



De Diamantvogeltjes zijn zeer opgeruimd en hoe meer men er in eene volière 

 bij elkander heeft, des te beter tieren zij. Zij komen veel op den grond, baden 

 zich gaarne, verstaan zich goed met andere vogels en zijn zeer zachtaardig. 



Men voedt ze met wit zaad, zoogenaamd bosjeszaad, maan-, papaverzaad en 

 jong groen. 





