Naauwelijks heeft de ochtendzon hare eerste stralen op dien weelderigen 

 bodem geworpen, of dikke nevelwolken stijgen als rook omhoog. In dien voor 

 den mensch vergiltigen atmospheer leven en tieren duizenden groote en kleine 

 dieren. Goude kevers snorren over het ontluikende groen; dartele vlinders spelen 

 en fladderen van bloem tot bloem. Vlugge, sierlijke gazellen huppelen over den 

 zachten bodem; waar ook oog of oor zich wendt, overal ontmoet het leven. De 

 vogels zingen, en hunne liederen verkondigen genot, liefde en verrukking, hunne 

 bewegingen geven blijk van een leven zonder zorgen. Hier klappert de prachtige 

 Vuurwever met de vleugels, zet zijn nek- en rugveêren omhoog, en maakt allerlei 

 koddige gebaren om zijn wijfje te behagen; daar ligt het nest van de Senegalie, 

 waaruit de kleine hulpbehoevende jongen hunne kopjes opsteken, de terugkomst 

 eener zorgzame moeder verbeidende; ginds weder posteert zich de Egret met 

 zijn zilverwit gevederte, zijne deftige stappen en voorzigtige, langzame vlugt; hij 

 plaatst zich op een heester, terwijl een tweede langs het hooge gras vliegt, waarin 

 eene geheele menigte verscholen zit. Nader niet te digt; want de twee zilverwitte 

 Reigers, die ge daar zaagt, zijn schildwachten; hunne kameraden ziet ge niet; 

 zij echter zullen hen waarschuwen, dat uwe komst hen met gevaar bedreigt. 



Boven in den onbewolkten atmospheer ontdekt gij den Graauwen Gier, die, 

 met schijnbaar onbewegelijke vleugels , cirkels in het uitspansel beschrijft. Een wei- 

 nig verder ontdekt uw oog eene donkere streep; zachtkens rolt zij boven de vlakte 

 voort: het zijn vlugten Wevers en Vinken. Lager vliegen duizenden Zwaluwen; zij 

 wentelen en kantelen zich met vlugge, sierlijke bewegingen, duiken en schieten door 

 het luchtruim met ongelooflijke snelheid, en hun vrolijk, onvermoeid getier verdooft 

 het zachtluidend geroep van den Bonten Kwartel, die zich nevens u verscholen heeft. 



Zóó is het grasveld der keerkringen. — Afrika vooral is rijk aan zulke 

 wildernissen, en ook bijna al de Vinken, Wevers en dergelijk gevogelte, 

 dat. in onze kamers prijkt, behooren in dit werelddeel, in zulke velden tehuis. 



De Bandvogeltjes nu leven daar te midden van den vruchtbaren plantengroei, 

 altijd in troepen, hetzij van hunne soort alleen, of met andere vereenigd. Zij 

 voeden zich hoofdzakelijk met graszaad, doch eten even gaarne rijst; trouwens, 

 even als alle vogels, die van granen leven, kennen zij geen onderscheid tusschen 

 het kruid, dat der natuur, en dat, hetwelk den mensch toebehoort. Daardoor ech- 

 ter worden zij soms schadelijke gasten voor den planter, te meer daar zij steeds 

 heirlegers van medepligtigen hebben. 



