De broeitijd dezer vogeltjes begint in West-Afrika na ol reeds gedurende den 

 regentijd, namelijk in September. Men vindt er tot in Maart broeijende paren, 

 doch ieder paar brengt, althans voor zooverre bekend is, zelden meer dan twee 

 broeisels voort. Het nestje is aan dunne takken van laag hout of aan neergebogen 

 grasstengels bevestigd, en uit gras of gespleten grashalmen zeer kunstig zaam- 

 gevlochten; het is langwerpig rond van vorm en heelt de opening op zijde. Elk 

 broeisel bevat 4 a 6 lichtgraauwe of vuilwitte, donker gevlekte eijeren. 



De jongen missen vóór den rui nog den rooden keelband , zoodat zij dan nog op 

 het wijfje gelijken. Ik ben nog niet in de gelegenheid geweest, zeer jonge voorwerpen 

 te zien; 't kan zijn dat dezen een meer gevlekt of bruiner kleed dragen. Die, welke 

 ik voor mijne beschrijving onderzocht, waren ongeveer twee maanden oud en 

 alleen aan hunne losdradige veeren te herkennen; overigens waren zij aan het 

 oude wijfje gelijk. Het wijije onderscheidt zich namelijk daardoor van het man- 

 netje, dat bij haar zoowel de roode keelband als de bruine vlek aan den buik 

 ontbreken. 



In gevangenschap telen deze vogeltjes even goed voort, als Kanaries, ja zelfs 

 nog spoediger, en weinige der bij ons ingevoerde Grasvinken vertoonen zoo veel 

 wederzijdsche gehechtheid , als een paar Bandvogeltjes. Wil men ze echter laten 

 paren, dan dient hun eene ruime kooi met afzonderlijke broeiplaats gegeven te 

 worden; zij zijn namelijk gewoon, hun nestje tusschen overeind staande rietjes te 

 bouwen, die dus te dien einde in hunne kooi dienen aangebragt te worden. In 

 eene volière van grooten omvang gaat dit natuurlijk het best. Men brenge dan 

 lange grashalmen tusschen de traliën aan, en late ze overigens met rust en ieder 

 paar afzonderlijk. Het wijije broeit ongeveer 14 dagen, en voert dan hare jongen 

 uit den in gereedheid gebragten voorraad gehakt ei en beschuitkruimels. Zoodra de 

 jongen buiten het nest komen, dienen zij, even als de ouden, overvloedig versch 

 groen te hebben. Overigens geve men hun witzaad en gierst. 



Het mannetje heeft een zachten zang, en vooral gedurende den broeitijd van 

 het wijfje kwettert hij onvermoeid voort. Hij is zeer jaloersch, en kan alles van 

 zijn wijfje, doch niets van andere vogels verduren; hij zou dan ook tegen iederen 

 vreemden indringer den strijd aanvaarden en zich des noods zelfs doodvechten. 

 Zoolang echter de Bandvogeltjes geen liefdeshistories in 't hoofd hebben, zoeken 

 zij het gezelschap van andere vogels, en kunnen dan ook veilig met dezen geza- 

 menlijk in volières gehouden worden. 



