glanzig groen met een lilakleurigen weerschijn, die naar den rug toe tot het 

 purperroode overgaat. De veeren aan de onderzijde van den vleugel zijn wit. 

 De dekveêren der groote slagpennen trekken naar het bruingrijze. Over de 

 vleugels loopen twee donkere banden, de eerste over de kleine slagpennen, de 

 andere over de eerste rij vleugeldekveêren. De staartpennen hebben aan het einde 

 eene donkere vlek. De bek is bruinachtig grijs, het neuswas lichtgrijs, de iris 

 roodbruin en het naakte gedeelte om het oog vleeschkleurig. De voetwortel en 

 de teenen zijn helder karmijnrood , de nagels donkergraauw. 



Het verschil in vorm en kleur tusschen de seksen is zeer gering; alleen is 

 het wijfje (de Duif) iets kleiner en minder glanzig in den nek , dan het mannetje 

 (de Doffer). 



Deze Duiven broeijen op en tusschen naden en kloven van rotsen ; als bouwstoffen 

 voor hun nest bezigen zij doode boomtakken. Elk broeisel bevat twee glanzig 

 witte eijeren, welke in ongeveer drie weken, beurtelings door beide ouden, uit- 

 gebroeid worden. Nadat de jongen van het eerste broeisel zijn uitgevlogen, wordt 

 het nest door de ouden nagezien en gerepareerd en voor een tweede broeisel 

 gereedgemaakt. Het tijdsverloop tusschen het eerste en het tweede broeisel varieert 

 van een tot twee maanden. In sommige streken broeijen zij op onbepaalde tijden, 

 drie of viermaal 's jaars. In Europa worden de eijeren voor het eerste broeisel in 

 half April gelegd, terwijl de jongen van het laatste broeisel eerst in September 

 uitvliegen. Het is zeer waarschijnlijk, dat de ouden hun geheele leven lang gepaard 

 blijven; men heeft althans waargenomen, dat een en hetzelfde paar vier jaren 

 achtereen op dezelfde plaats kwam broeijen. Even als bij alle andere Duiven, worden 

 ook bij deze soort de jongen door beide ouden uit den krop gevoerd. 



In hun nestkleed zijn de jongen, even als die van alle andere Duivensoorlen, 

 van lange , stugge , geelachtige haren voorzien ; reeds in hun eerste vederkleed 

 echter zijn zij bijna aan de ouden gelijk, hoewel de glanzige halsvederen dan nog 

 slechts door eene purperachtige tint vertegenwoordigd worden, terwijl zij aan de 

 vleugeldekveêren eenige donkere vlekjes hebben. Na den eersten rui hebben zij hun 

 volmaakte vederkleed. 



In het najaar vereenigen zij zich in troepen en trekken in vlugten van zes 

 tot vijftig stuks. 



De ouden zijn moeijelijk te vangen , naardien zij zeer schuw zijn ; daarentegen 

 zijn de jongen gemakkelijk op te voeden. Indien men ze als Tilduiven wenscht te 



