houden, moet men ze eerst laten paren; zoodra zij jongen hebben, kan men ze 

 gerustelijk uitlaten ; en zijn deze jongen grootgebragt , dan zijn zij als volkomen 

 tam te beschouwen. 



Het stemgeluid der beide seksen is eenvoudig; het koeren heeft veel overeen- 

 komst met dat der Ringduif (Columba palumbus), maar is minder eentoonig, of 

 liever, niet zoo melancholisch. Men hoort ze vooral onder het paren. Het geluid, 

 dat de jongen onder het voeren laten hooren, is klagend en trillend, ongeveer als 

 hirrrrr hlrrrrr. 



De Rotsduif voedt zich met zaden, die zij op den grond vindt, met slakken 

 en slakeijeren, alsmede met granen en peulvruchten. Zij komt nooit op deboomen, 

 maar beweegt zich en slaapt ook op den vlakken grond. 



In ons land, waar zij zelden op den trek worden aangetroffen, behooren zij 

 niet tot de jagtvogels. In Engeland daarentegen, vooral in Schotland, worden er 

 in het najaar eene menigte geschoten; zij zijn dan bijna altijd vet, en leveren dus 

 een voortreffelijk wildbraad op. 



