Antonius (half-Januarij) , bij den Rooden Patrijs, elke Hen haar Haan heelt, en 

 dit paar voortaan als echtelieden getrouw bijeenblijft. Omstreeks Maart begint de 

 Spanjaard zijne jagt met den reclamo, een lammen Rooden Patrijshaan, wordt in 

 eene kooi opgehangen, digt bij de plaats, waar de jager zich verborgen houdt. 

 Deze Haan lokt door zijn geroep de wilde Hanen uit tot den strijd. Op dit ge- 

 roep verschijnen alle Hanen, die verheid zijn, dat is, allen zonder onderscheid, 

 en worden voor en na door den jager geschoten. Met April echter houdt de jagt 

 met den reclamo op, omdat de meeste Hanen tegen dien tijd hun wijfje hebben 

 en niet meer op avontuur behoeven uit te gaan. Dan brengt de jager een tam 

 wijfje op de lokplaats, en oogenblikkelijk zijn de Hanen er weer bij, en zelfs niet 

 alleen de oude vrijers, maar ook de eerzame huisvaders, wier wijljes te huis op 

 de eijeren zitten en de uitstapjes van hun heer gemaal niet kunnen nagaan. Het 

 bewijs, dat ook de gepaarde Hanen de lokstem van het vreemde wijfje volgen, 

 geven de talrijke weduwen, die men in Junij en Julij aan het hoofd van hare 

 halfvolwassen kinderscharen kan zien. Of onze Patrijs zich evenzoo zou laten ver- 

 leiden, is nog niet waargenomen. Ik twijfel echter, of hij er wel eervoller zou 

 afkomen." 



De jongen of kuikens blijven lang onder de hoede van het oude wijfje; bij 

 het minste gevaar legt zij zich vlak op den grond neder, en de kuikens verschui- 

 len zich dan onder hare vleugels en borstveêren. Op dezelfde wijze schuilen zij 

 's nachts en gedurende het warmste gedeelte van den dag. Steeds zijn de kuikens 

 in de onmiddellijke nabijheid der moeder te vinden. Over dag loopt, de geheele 

 familie tusschen het hooge gras, en heelt dan een der kuikens zich op een kleinen 

 alstand van de moeder gewaagd, op haar geroep keert hij dadelijk, zooveel zijne 

 zwakke pooten het toelaten, op een draf je tot het gezelschap terug. Zij herken- 

 nen elkander aan hun zacht geroep, 'tgeen trouwens ook bij onze gewone 

 Hoender-kuikens het geval is. Heeft het jonge kroost zich te veel verspreid, dan 

 weet de moeder ze spoedig weder bij .elkander te halen ; zij heeft namelijk een lok- 

 geluid , dat de jongen onmiddellijk verstaan en met een zacht geroep (tsuk, tsuk) 

 beantwoorden. Opmerkenswaardig is het schouwspel, hoe de moeder den ge- 

 heelen dag in de weer is, om aan hare talrijke familie het noodige voedsel aan 

 te wijzen. Zij verkeert steeds in ongerustheid, let op het minste geluid, dat 

 zich in den omtrek laat hooren, en hare bewegingen verraden de grootste zorg 

 en oplettendheid. 



