Hier te lande behooren broeijende Roode Pairijzen tot de zeldzaamheden. De 

 voorwerpen, die ons, hoofdzakelijk in het voor- en najaar, komen bezoeken, zijn 

 dan ook grootendeels slechts zwervers, die zich, vóór en na den paartijd, van 

 de eene streek naar de andere begeven, en bij zulke gelegenheden eenigen tijd 

 in onze provinciën vertoeven. In gevangenschap treft men ze daarentegen zeer 

 dikwijls aan, maar toch tegenwoordig minder dan vroeger. Dit laatste schijnt wel 

 voor een goed deel te moeten toegeschreven worden aan de concurrentie der Ca- 

 lifornië-Patrijzen , die, wat de voortteling in gevangenschap betreft, veel gunsti- 

 ger resultaten opleverden, terwijl daarentegen vele liefhebbers, die Roode Patrijzen 

 kweekten, in dit opzigt werden teleurgesteld. 



Het menigvuldigst echter zien wij den Rooden Patrijs in het najaar, op de 

 wildmarkten der groote steden van Europa. Te Londen en Parijs, bij voorbeeld, 

 komen zij even talrijk voor als de Gewone soort, en worden zij tegen denzelfden 

 prijs als de laatstgenoemde verkocht. Evenwel zijn de voorwerpen, welke men te 

 Londen bij de poeliers en op de wildmarkten aantreft, slechts voor een klein 

 gedeelte uit Engeland afkomstig; de meesten worden er uit Schotland, Frankrijk 

 en Duitschland aangevoerd. 



In gevangenschap bekleedt de Roode Patrijs eene voorname plaats onder het 

 tam gevogelte; inderdaad zijn er maar weinig Fazanten of Hoenders, die, wat 

 schoonheid van veeren en bevalligheid van vormen betreft, met hem kunnen wed- 

 ijveren. Voor 't overige is het een zeer tamme, zachtaardige vogel, en de zachte 

 kleur zijner vederen stemt dan ook met zijne geaardheid volkomen overeen. 



Het kweeken van Roode Patrijzen brengt meestal deze moeijelijkheid mede; 

 dat, bij eene tweede of derde generatie, de Hennen onbevruchte eijeren leggen; 

 voorts, dat elk broeisel, in den regel, meer Hanen dan Hennen oplevert, en dat 

 de laatsten gewoonlijk spoediger sterven en aan meer ongemakken zijn blootge- 

 steld , dan de Hanen. — Het leggen van onbevruchte eijeren is hoofdzakelijk toe 

 te schrijven aan het minder sterke gestel der vogels, hetgeen wederom daarvan 

 het gevolg is, dat zij, vooral in het voorjaar, niet krachtig genoeg gevoed worden, 

 of wel dat men gedurende eene reeks van jaren van een en hetzelfde paar kuikens 

 verkrijgen wil. Wenscht men van deze vogels gestadig jongen te hebben, dan 

 dient men, om de twee of drie jaren, den Haan of de Hen door een éénjarig 

 voorwerp te doen vervangen, liefst door een, die in vrijheid geteeld en als kuiken 

 gevangen en tam geworden is. 



