Zijn snavel is, even als die van het Pluimhoen, bijzonder lang en breed; zijne 

 poolen zijn kort en krachtig en zijn ligchaaam stevig en zwaar. 



De Crossoptilon onderscheidt zich door eene opmerkelijke bijzonderheid van 

 alle andere fazant- of hoenderachtige vogels, hierdoor namelijk, dat bij dezen 

 vogel hoegenaamd geen uiterlijk verschil tusschen de seksen bestaat; het eenige, 

 waarlijk geenszins in 't oog loopend verschil is, dat het wijfje de kleine sporen mist. 



Het vaderland van den Oorlazant is China, en wel meer bepaaldelijk de bos- 

 schen van het „winterpaleis". Volgens R. ISwinhoe — wien de wetenschap zoo 

 veel te danken heelt, wegens de menigvuldige ontdekkingen en ophelderingen, 

 door hem in het ontoegankelijk China opgedaan — moet men onder het „win- 

 terpaleis" de bosschen verstaan, die de winterresidentie van den keizer van China 

 omringen. Ook het zomerpaleis van den beheerscher van het Hemelsche Rijk is 

 wel is waar rijk aan allerlei gevogelte, doch de Oorfazant wordt er niet aange- 

 troffen. De inlandsche naam luidt „Ho-ke" , en heelt betrekking op den naam van 

 zekere soldaten, die zich met de veeren des vogels versieren. 



Aangaande de levenswijze van deze vogels valt op te merken, dat zij zich 

 zoowel op de boomen als op den grond, zoowel in als langs de bosschen ophouden, 

 waar men ze in kleine troepen bij elkaèr vindt. Zij leven in monogamie, en ge- 

 durende den paartijd ontstaan dikwijls onder de Hanen hevige gevechten. De Hen 

 legt in eene holte in den grond hare vijf a acht vuil nankingkleurige eijeren. De- 

 zellde kleur hebben ook de in gevangen staat voortgebragte eijeren, zoodat zij 

 van die van den Boschfazant bijna niet onderscheiden kunnen worden. 



De jongen in hun donskleed zijn geheel bruinachtig grijs en hebben eene lichtere 

 tint aan den kop. De snavel is geelachtig en de pooten trekken naar het roode. 

 Zij onderscheiden zich van alle andere hoender- of fazantkuikens door hare gelijke 

 donkere kleur en tamelijk zware pooten. 



Men voedt en behandelt de jongen op gelijke wijze als die van andere Fazanten, 

 Den ouden kan men naar verkiezing boekweit of havergort, stukjes brood of wat 

 jong groen toedienen. 



Het zijn stille, bedaarde vogels; zij zitten gaarne op takken en hebben eene 

 ruime loopplaats noodig. Hunne hokken dient men op gelijke wijze in te rigten, 

 als bij den Boschfazant is aangewezen; voorts dient men deze vogels ruim van 

 water te voorzien, om ze te laten baden, alsmede van eenige heesters, in welker 

 schaduw zij bij te felle zonnehitte kunnen uitrusten. 



