een zeer fraai geteekend donskleed: licht geelachtig graauw aan de onderzijde, 

 donkerbruin op den rug; aan weerszijden van den zwarten romp loopt een licht- 

 gele band; het voorhoofd en eene streep langs het oor zijn bruin, het achterhoofd 

 graauw; keel en wangen zijn geelachtig wit, de wangen met donkere vlekken; 

 een zwart streepje strekt zich langs het oog tot het voorhoofd uit, terwijl zich 

 beneden aan den mondhoek een langwerpige zwarte vlek bevindt; de pootjes zijn 

 groenachtig zandkleurig ; de bek lichtbruin of donker vleeschkleurig. 



Eene andere soort, van een even prachtig uiterlijk, is later aan de wetenschap 

 bekend geworden; zij onderscheidt zich vooral door hare lange, hangende, geve- 

 derde kuif, hare roode, koperachtige nek veeren, meer blaauwe en purperen rug- 

 en vleugelveèren en haar glanzig groenen, witgevlekten staart. Zij bewoont dezelfde 

 streken en wordt Loph. Llmy.nl genoemd. 



Ongeveer twee jaar geleden werd eene derde soort ontdekt; een exemplaar daarvan 

 leefde eenigen tijd geleden in den Zoölogischen tuin te Londen. Deze soort, waarvan 

 echter alleen het mannetje bekend geworden is, gelijkt door hare kleuren op de 

 gewone soort, doch hare schouder- en bovenste vleugeldekveêren zijn rood koper- 

 kleurig, de nek goudglanzig bruin, de staartpennen bruin, doch wit aan de punt 

 en zwart en wit gemarmerd aan de basis, en de staartdekveêren zilverwit. Deze 

 vogel, die in de wetenschap Loph. Sclateri genoemd wordt, is bijzonder kennelijk 

 aan de gekrulde of gekroesde veeren van den bovenkop. 



Het eigenlijke Pluimhoen ontleent zijn naam aan de verlengde veeren van 

 den bovenkop; deze pluimen zijn bijna onbewegelijk en hangen steeds naar achteren, 

 of, wanneer het ligchaam wordt voorovergebogen, op zijde. 



Bij de eenjarige jongen ontbreekt de kuif, en in het tweede jaar, wanneer zij 

 volwassen zijn, blijven toch deze veeren korter, dan bij het oudere mannetje. De 

 Pluimhoenders zijn niet zoo spoedig volwassen, of juister gezegd, zij blijven tot 

 hun tweede jaar kleiner dan de ouderen, ofschoon zij reeds in hun tweede jaar 

 voorttelen. Zij leven gepaard, niet in polygamie. Het wijfje legt hare eijeren op 

 den grond, tusschen gras, nabij heesters, boomstammen of steenen. De eijeren 

 zijn licht roestrood met donkere vlekjes ; de in gevangenschap gelegde eijeren zijn 

 soms ongevlekt. 



De jonge voorwerpen zien er gedurende het eerste jaar als het wijfje uit; 

 eerst in hun tweede jaar komen de prachtige glanzige veeren te voorschijn. 



Pluimhoenders leven zoowel in boomen als op den grond, en hunne pooten 



