zijn evenz eer tot staan als tot springen geschikt. Snelle loopers zijn zij niet, het- 

 geen trouwens eenigzins met den vorm der vleugels strookt; want, wat zij aan 

 hunne pooten tekortkomen, dat wordt hun door de meer ontwikkelde vleugels, 

 vergoed. 



Ook in tammen staat telen zij voort; doch zij hebben een bijzonder droogen. 

 zonnigen en vooral warmen bodem noodig. Ofschoon de eerste proeven van voort- 

 teling aan velen mislukt zijn, worden er toch inde laatste jaren veel aangekweekt. 

 De wijfjes leggen gewoonlijk vijf eijeren, soms ook nog een even groot getal in 

 den nazomer; zij broeijen ze echter niet zelve uit, waarom men dit, evenals de 

 eerste opvoeding der jongen, aan onze Gewone Hoenders toevertrouwt. De moeije- 

 lijkheden bij het kweeken van Fazanten liggen echter minder in het uitbroeijen 

 der eijeren of in het opgroeijen der jongen, dan wel in het verkrijgen van vrucht- 

 bare eijeren. Het is namelijk uitwendig niet te zien, welke eijeren al dan niet tot 

 uitbroeijing geschikt zijn, zoodat dikwijls een geheel aantal nutteloos bebroeid wordt 

 en zoodoende veel tijd verloren gaat. Bij zeldzame vogelsoorten, die slechts toevallig 

 bij paren te verkrijgen zijn, komt dergelijke ondoeltreffende vereeniging dikwijls 

 voor. Door de Hennen te verwisselen, verkrijgt men soms goede gevolgen; doch 

 het doelmatigste is, dat men de Hanen in het voorjaar afzonderlijk houdt, goed 

 voert en ze dan eerst bij een warme temperatuur bij de Hennen plaatst. De volière 

 of fazanterie dient natuurlijk, bij dergelijke behandeling, tot de ontvangst der 

 eijeren te worden ingerigt, en men lette ook naauwkeurig op de gemoedsaandoe- 

 ningen der Hen, die het leggen van een ei duidelijk genoeg aankondigt. Meestal 

 legt de Hen vroeg in den ochtend, doch dikwijls ook tegen den avond. Onmiddel- 

 lijk nadat het ei gelegd is, moet het worden weggenomen, en den daaropvolgen- 

 den dag kan men een tweede en, zoo doorgaande, het getal van 5a 8 verwachten. 

 Legt zij niet geregeld door, dan zijn meestal óf al de eijeren, of althans de 

 eerstgelegde, onbevrucht. 



Pluimhoenders hebben behoefte aan stilte; lange, door groen beschaduwde 

 loopplaatsen en warme broeihokken zijn hun zeer dienstig. Men voert ze met 

 granen, gierst en havergort, en de jongen moeten in de eerste dagen vooral 

 meelwormen of maden hebben; indien men hun voortdurend miereneijeren toe- 

 dient, werkt dit zeer gunstig op hunne ontwikkeling. In den Zoölogischen tuin 

 te Londen worden sedert de laatste jaren Pluimhoenders met goed gevolg aange- 

 kweekt, en het is dan ook zeer waarschijnlijk, dat binnen een dertigtal jaren 



