deelde slipjes". (Dit laatste zal iederen fazantkenner wel eenige verwondering 

 baren; hoogstwaarschijnlijk was T. verkeerd ingelicht, toen hij dit schreef.). 



De Hennen van den Ringfazant zijn bijna eveneens gekleurd, als die der andere, 

 straks genoemde soort; zij verschillen echter (in hare oorspronkelijke kleuren) 

 door de breedere en donkere banden over de staartpennen, alsmede door een 

 donker vlekje aan het oog, langs de oorstreek; ook zijn zij iets bruiner aan de 

 buikveêren. 



Even als alle andere Fazanten, leeft deze soort in polygamie: iedere Haan 

 houdt er vijl' a tien Hennen op na, die echter niet allen broeijen. In den regel 

 broeijen vier van de vijf Hennen, en iedere Hen heeft vier a acht Kuikens, geheel 

 gelijk aan die van den Gewonen of Boschfazant. Zulk eene familie houdt zich in 

 het lage hout aan de zoomen der bosschen op, en de van Kuikens voorziene 

 Hennen zijn dikwijls zeer ver van elkaêr verwijderd. De Haan weet ze echter allen 

 te vinden, en maakt nu en dan eene inspectie-promenade. 



In tammen staat bestaan er eigenlijk drieërlei Ringfazartten, namelijk: l 6 . die, 

 welke hunne oorspronkelijke kleuren bezitten, 2°. die, welke door verandering van 

 luchtstreek beide witte streepjes op den kop en hunne gele zijdeveêren verloren 

 hebben, en dus tot de Gewone soort overhellen, en 3°. de bastaarden, of liever; 

 de uit kruising met de Gewone soort ontstane individuen, welke laatsten het 

 algemeenst zijn. Zeer opmerkenswaardig is het, dat bij dezen de witte ring 

 standvastig is en zelfs breeder wordt, en dat eene generatie, waarin die witte 

 ring eenmaal aanwezig is, steeds tot in het oneindige Ringfazanten zal voortbren- 

 gen, al paren zij ook met de Gewone soort. 



Wit schijnt voor Hoendervogels eene gevaarlijke variatie te zijn; want, is het een- 

 maal toevallig in hun gevederte gekomen, men krijgt het er niet weder uit; vandaar 

 dat men zoo dikwijls ziet, dat van een Haan van den Gewonen Fazant, gepaard 

 met eene Hen van den bastaard-Ringfazant, alle mannelijke jongen witte ringen 

 krijgen. Zelfs vertoont die ring zich bij de Hennen, niet alleen wanneer zij oud 

 worden, maar reeds bij hare allereerste veeren. Tegenwoordig worden er 

 Wilde Fazanten met ringen geschoten in streken, waar zich nooit eigenlijke Ring- 

 fazanten ophielden: een bewijs dus, hoe verre het wit zich bij den vogel voortplant. 



Na een en ander te hebben opgemerkt, zal men tot de overtuiging komen, 

 dat Ph. colchicus en Ph. torqualus inderdaad niet zoo veel van elkander ver- 

 schillen; want, ware dit het geval, dan zouden ook de jongen, uit kruising van 



