De Dorking-Hoenders leggen — gelijk we hierboven reeds aanstipten — groote 

 eijeren, soms veel grooter dan die der Cochinchina's; deze eijeren onderscheiden zich, 

 behalve door hunne grootte, ook door de ruwe, kalkachtige schaal; ze zijn uitmuntend 

 van smaak, mits men de Hoenders van goed voeder voorzie; evenwel vereischen 

 zij in dit opzigt minder oplettendheid, dan vele andere rassen. Allerlei granen, ge- 

 malen erwten en boonen, koolbladeren en salade zijn voor hen zeer geschikt. Nat 

 voedsel, zoo als karnemelk en boekweit, geeft men hun alleen als men ze mesten 

 wil, of des zomers bij zeer droog weder. In het voorjaar zal raauw vleesch hun 

 geen kwaad doen, doch de Kippen mogen er niet te veel van hebben, daar zij 

 anders minder smakelijke eijeren voortbrengen. Men houdt de Dorkings het best 

 op een droogen grond; zij kunnen namelijk volstrekt niet tegen vochtigheid, want, 

 ofschoon het sterke vogels zijn, hebben zij veel aanleg om verkouden te worden, 

 en 't spreekt wel van zelf, dat bij zoodanigen aanleg eene vochtige temperatuur 

 of een natte grond alles behalve dienstig zijn. 



