DE ZWAAN. 



CYGNUS OLOR. 



Onder den naam ,, Zwaan" verstaan wij gewoonlijk de Tamme soort, die name- 

 lijk, welke in onze vijvers wordt aangetroffen, terwijl de andere soorten door 

 verschillende onderscheidende namen, zoo als Wilde Zwaan, Zwarte Zwaan en 

 Zwartnekzwaan, worden aangeduid. 



Zwanen worden in alle werelddeelen aangetroffen; zij hebben eene witte of 

 wit en zwarte kleur en staan, als sieraad zoowel als ter wille van hun dons en 

 veeren, zeer hoog onder het gevogelte aangeschreven. De Zwaan is dan ook overal 

 bekend en beroemd. Zij is het levende schip onzer wateren, de trots onzer vijvers. 

 De sierlijke vormen van haar ligchaam, met den bevalligen, buigzame n hals en 

 zilverwitte vederen, alsmede haar klagend, zacht geluid, hebben tot allerlei fantas- 

 tische denkbeelden en zinnebeelden aanleiding gegeven. In de mythologie vinden 

 wij haar als attribuut der toonkunst, als den vogel van Apollo. Wij lezen daar 

 ook, dat Zeus, de vader der goden, de gedaante eener Zwaan aannam, om het 

 hart eener jonkvrouw te veroveren. In Lohengrin ontmoeten wij Zwanen, die den 

 ridder voortroeijen. Steeds is de Zwaan de bode, die tot jonkvrouwen gerigt 

 wordt, of zij stelt de jonkvrouw zelve voor. 



Wij kennen haar ook nog uit volkssprookjes en vooral uit uithangborden. Aan- 

 gaande dit laatste zullen reizigers en dorstige wandelaars wel de beste verklaring 

 kunnen geven. De volkssprookjes doelen vooral op haar geluid; althans de overleve- 

 ring leert ons, dat de stervende Zwaan nog een heerlijk gezang aanheft, alvorens 

 den laatsten adem uit te blazen. Van dien „zwanenzang" vinden wij in verschil- 

 lende dichterlijke werken gewag gemaakt, terwijl de meeningen, die daaromtrent 

 onder de natuurkundigen bestaan, dikwijls stof tot uitgebreide discussiën hebben gege- 



- 



