ven. De zwanenzang is namelijk door velen geheel weggeredeneerd en wordt door 

 verschillende anderen verklaard als alleen afkomstig van het fluitende geraas,. dat 

 de Wilde Zwaan onder het vliegen met de vleugels maakt. Het is echter volkomen 

 waar, dat de Tamme Zwaan, zoo al niet een eigenlijk gezegden zang, dan toch 

 een klagend, zacht, dikwijls vrij aangenaam geluid laat hooren. Ieder zwanenhouder 

 heeft dit kunnen waarnemen, wanneer hij ouden met hunne jongen bij elkaêr heeft 

 gehad. De Zwaan heeft namelijk een geluid, waardoor zij zich voor hare jongen ver- 

 staanbaar kan maken, even als de Hen en meer andere huisvogels; het door haar 

 voortgebragte geluid is echter zachter en meer melodieus; vestigt men nu daar- 

 bij het oog op hare sierlijke vormen, bevallige bewegingen en statige houding, dan 

 begrijpt men, dat een en ander veel tot het dichterlijk ophemelen van den „zwa- 

 nenzang" kan hebben bijgedragen; doch, dien zang geheel weg te cijferen, zou 

 dan toch in elk geval eene onregtvaardigheid zijn. 



De geaardheid van de Zwaan is intusschen al zeer weinig in overeenstemming 

 met haar uiterlijk. Zij is kwaadaardig, boos, altijd ernstig en dikwijls vermetel. 

 Als zij jongen heeft, kent zij geen vrees, maar valt alles aan, wat haar slechts 

 eenigzins verdacht voorkomt. Tot verdediging gebruikt zij den vleugel, soms 

 beide vleugels te gelijk, en zij weet daarmede vreeselijke slagen toe te brengen. 

 Brehm vermeldt, dat eene Zwaan, in woede, een visch-otter doodsloeg. Ik herinner 

 mij, dat, nagenoeg 20 jaren geleden, een hoerenkind door een zwanenslag een 

 arm werd gebroken. Die Zwaan had jongen en viel zelfs volwassen personen aan, 

 wanneer zij in de nabijheid van haar nest kwamen. In dezelfde streek (nabij Rot- 

 terdam) nestelde later, aan den oever eener wetering, een ander paar Tamme 

 Zwanen. Het nest lag tusschen riet, nabij eene brug, en was met behulp eener 

 boot zeer goed te bereiken, maar zeer moeijelijk te genaken; want het oude 

 mannetje ging, als een schildwacht, op den duur heen en weer en bleef gestadig 

 in de nabijheid. Toch had ik mij voorgesteld, dat zwanennest of ten minste de 

 eijeren of jongen magtig te worden, en ik begaf mij dan ook 's morgens vroeg 

 op weg. Raadgevingen en waarschuwingen mogten niet baten; ik nam eene boot 

 en zette koers naar het zwanenleger. Het wachthoudend mannetje kwam mij reeds 

 te gemoet en schoot met de vermetele dapperheid van een uhlaan regt op mij 

 toe. Het dier te dooden, mogt noch durfde ik; doch hem van de boot te houden, 

 gelukte ook niet, al kon hij er niet inkomen. Ik gebruikte dus de riemen, waar- 

 tegen hij vruchteloos met de vleugels sloeg. Zijn sissend, nijdig blazen joeg mij 



