andere vogels waargenomen. Doch niet lang dragen deze jongen hun eerste veder- 

 kleed; spoedig begint de ruijing. Zij ondergaan de volgende kleurveranderingen : 

 in het donskleed gelijken zij naar de jonge Berg-Eenden, welke wederom niet te 

 onderscheiden zijn van de jonge Casarca's en Donkere Berg-Eenden (T. ladomoides); 

 na drie weken komen de veeren te voorschijn, en binnen zes a zeven weken 

 bezitten zij een vederkleed, dat echter nog geen onderscheid van sekse vertoont. 

 Kop, nek en borst zijn zwart, overigens als bij den ouden Waard, doch fletser; 

 twee a drie maanden daarna begint de ruijing, die meestal vijf weken duurt; doch 

 reeds in de eerste dagen der vederverwisseling kan men de sekse onderscheiden, 

 doordien bij de wijfjes de witte veeren zeer spoedig te voorschijn komen. Ofschoon 

 deze Eenden reeds op tweejarigen leeftijd paren, blijft het kleed der jonge man- 

 netjes tot in het derde of vierde jaar nog eenigermate onvolkomen; de borst is 

 namelijk met bruine golflijnen bezet, die bij het onderlijf talrijker worden, zoodat 

 de kleur van borst en buik niet afgescheiden zijn, zooals in het volmaakte kleed. 



De seksen verschillen ook aanmerkelijk in vorm van kop, in grootte en in 

 stemgeluid. De Waard heeft een langen, breeden kop, een scherpgebogen nek, 

 waarvan de bogt niet, zooals bij meest alle andere Eenden, Ganzen en Zwanen, 

 S-vormig is, maar meer de lijnen van een hoek volgt, hetgeen op bijgaande, naar 

 het leven geteekende afbeelding zoo duidelijk mogelijk is aangegeven. De drie eerste 

 nekwervels loopen in dezelfde rigting als de schedel, en de bogt is het sterkst 

 tusschen den derden en" vierden wervel. Daardoor schijnt de kop veel langer, dan 

 hij werkelijk is. Dezelfde bijzonderheid neemt men bij de reeds vroeger beschreven 

 Donkere of Australische Berg-Eend waar. Slechts de Waard van beide deze Ta- 

 doma's heeft de gewoonte om den kop zeer naar beneden te buigen. 



Daar het klimaat van Nieuw-Zeeland het onze nagenoeg evenaart, vindt de 

 Paradijs-Eend hier te lande, vooral wegens den overvloed van rivierwater, aan 

 ons vaderland eigen, eene zeer geschikte woonplaats. Hoogstwaarschijnlijk zou zij, 

 in vrijheid zijnde, op onze meeren zich weldra voortplanten; doch ook ingevangen 

 staat teelt zij zonder tegenzin. In de Zoological Gardens te Londen heeft men ze 

 herhaaldelijk laten telen, en in de twee laatste jaren 15 jongen verkregen. 



Men voert ze even als alle andere Zwem-Eenden; 's winters houde men ze 

 binnen, hoewel zij eene gematigde vorst zeer goed kunnen doorstaan; hunne kooijen 

 moeten steeds diep en van stroo voorzien en achter den wind geplaatst worden. 



