ken ; bij sommige voorwerpen merkt men dit zelfs reeds in hun donskleed op. 



In vrijheid, namelijk in hun vaderland, broeit de Casarca op rotsen, en zij 

 weet daar haar nest zoodanig te verbergen of op ongenaakbare plaatsen te bren- 

 gen, dat de meeste natuuronderzoekers er niet in konden slagen, haar in het 

 broeijen gade te slaan. Osbert Salvin (Ibis, deel I, 1859, blz. 362) zegt dien- 

 aangaande het volgende: 



„Oischoon deze vogel in al de zoutmeeren der hooggelegen vlakten zeer alge- 

 meen is, kan men toch het nest slechts met groote moeijelijkheid verkrijgen; 

 slechts één nest beloonde dan ook onze moeite en inspanning. Wanneer men 

 echter de ligging van het nest in aanmerking neemt, dan is het zoo verwonder- 

 lijk niet, dat de eijeren zoo zelden verkregen worden; want de ouden zoeken, 

 om te broeijen, een hol of scheur van eene steile rots of klip uit. Daarbij ver- 

 eenigen zij zich met den Raaf, den Zwarten Wouw en den Egjptischen Gier, ge- 

 durende den tijd dat zij voortteien, zoodat zij onder dergelijk gezelschap moeije- 

 lijk te genaken zijn. Bijna onmiddellijk na onze legerplaats in Aïn Djendeli te 

 hebben opgeslagen, zagen wij een paar dezer Eenden over onze tenten passeren. 

 Dagelijks namen wij ze waar en hunne rigting was steeds heen en terug van de 

 klippen naar een klein moeras. INa zorgvuldig te hebben opgemerkt, ontdekten 

 wij het nest in een rotshol, doch slechts met de uiterste inspanning' gelukte het 

 ons, dit te bereiken. Het nest bevatte bebroeide eijeren. 



„Ofschoon de Arabieren met de levenswijze dezer vogels bekend zijn, slaagden 

 wij niet in het verkrijgen van meerdere nesten of eijeren". 



Dit is het eenige , wal destijds over het broeijen in den natuurstaat was 

 waargenomen ; het komt trouwens geheel overeen met de wijze , waarop de 

 C. cana (Bergente) haar nest inrigt. 



De meest waarschijnlijke onderstelling is, dat de jongen door de ouden naar 

 het water worden gedragen; inderdaad is het bekend, dat vele Eendsoorten, die 

 niet in de onmiddellijke nabijheid van water broeijen, hare jongen, één voor één, 

 tusschen kop en borst klemmen, en ze zóó van hare verheven woning naar haar 

 natuurlijk element overbrengen. 



De eijeren der Casarca zijn licht taankleurig of zandkleurig ; zij hebben dus 

 nagenoeg dezelfde tint als de eijeren der Cochinchina-Hoenders. In tammen staat 

 broeit de Casarca niet altijd zelve hare eijeren uit, maar legt men ze ook dik- 

 wijls onder andere broeijende Eenden, vooral onder de gewone tamme voorwerpen 





