van A. boschas. Hebben zij echter ruim water en bevinden zij zich in eene stille, 

 beschutte streek, dan broeijen zij doorgaans zelve hare eijeren uit. Men onder- 

 vindt meestal groote moeijelijkheden bij het voorttelen dezer soort, en so:nmige 

 liefhebbers hebben dan ook steeds volwassen Eenden en Waarden, waarvan zij 

 echter nooit jongen zien geboren worden. Waarschijnlijk ligt dit aan de natuur- 

 lijke wijze van broeijen op rotsen, en daarom geloof ik dat het van eenigen 

 gunstigen invloed zal zijn , indien men voor deze vogels eenige ruwe steenen 

 nabij hun verblijf aanbrengt. De Bergeend (A. tadorna) teelt even moeijelijk en 

 ook deze broeit op steenen en in aardholen, 't Komt mij dan ook voor, dat men 

 in dit opzigt te veel een eenmaal vastgestelden regel volgt, maar daardoor ook 

 de Eenden niet genoeg overeenkomstig hare natuurlijke gewoonten behandelt. 



Indien men, zoodra de Casarca eijeren legt, ze wegneemt, kan men wel 

 zeven stuks verkrijgen; laat men ze haar daarentegen zelve uitbroeijen, dan ver- 

 krijgt men, zelfs in de gunstigste omstandigheden, zelden meer dan vier jongen 

 van elk broeisel. Men voedt de jongen met maden, beschuit- of broodkruime en 

 fijngehakte harde eijeren. Zij nuttigen ook spoedig kroos, en zwemmen gedurende 

 een groot gedeelte van den dag. 



Men kan deze Eenden 's winters buiten houden, daar alleen zeer strenge 

 koude haar deert. Evenwel is het raadzaam, er eene schutting bij aan te brengen, 

 waarachter zij zich, bij kouden wind, verschuilen kunnen, aangezien wind hen 

 meer nadeel doet, dan vorst of sneeuw. Bij vriezend weder moet men steeds 

 zorgen, dat haar 1en minste eene kleine bijt overblijft, om in te kunnen zwemmen. 



Casarca' 's zijn zeer onverdraagzaam tegenover andere Eendsoorten; niettemin 

 zijn er voorbeelden, dat zij met andere Eendsoorten paren, en in den zoölogi- 

 schen tuin te Londen werden eenige jaren geleden bastaarden geboren uit het 

 mannetje van de Casarca en het wijfje van de Bergeend. 



