DE ZOMEETALING. 



ANAS QUERQUEDULA. 



De Zomertaling, dien wij reeds bij het beschrijven van den Wintertaling ge- 

 noemd hebben, komt hier te lande veel minder talrijk voor, dan laatstgenoemde 

 soort. Hij bezoekt ons, behalve in het najaar, ook op den terugtrek, namelijk 

 van Februarij tot het begin van April. 



Ofschoon zelden, wordt deze vogel toch ook wel hier te lande broeijende aan- 

 getroffen, en dit is waarschijnlijk de reden, waarom men hem Zomertaling noemt. 



Het mannetje onderscheidt zich van het wijfje door zijn fraaijer gevederte; 

 de jonge mannetjes echter hebben in het eerste jaar nagenoeg dezelfde kleuren als 

 het oude wijfje, hetwelk wij bij de voorgaande soort, den Wintertaling, beschreven 

 hebben. 



De beide Talingsoorten paren vroeg in het voorjaar en nestelen op dezelfde 

 wijze. Beide soorten leggen nankingkleurige eijeren en vertoonen, in zooverre, 

 geen verschil; die van de hier afgebeelde soort zijn evenwel iets grooter, doch 

 gewoonlijk zóó min, dat men ze opzettelijk bij elkaêr zou moeten vergelijken, om 

 uit te maken, of het eijeren van den Zomer-, dan wel van den Wintertaling zijn. 

 Zoolang ze in het nest liggen, of ook wanneer men ze met nest en al verkregen 

 heeft, kan men ze gemakkelijk onderscheiden; de Talingen zijn namelijk, even als 

 alle andere Eenden, gewoon, hun eigen dons tot de inwendige bekleeding van het 

 nest te gebruiken: daar nu het dons van den Zomertaling bruinachtig wit, dat 

 van den Wintertaling daarentegen grijsachtig wit is, kan men gemakkelijk zien, 

 van welke der beide soorten het nest is; in den regel is het dons van den 

 Zomertaling ook veel donkerder van kleur. 



De pas uitgekomen jongen dezer soort gelijken schier geheel naar die van 

 den Wintertaling, doch «ijn te herkennen aan hun bek, die iets grooter is en 



