is, wordt toch door de meeste ornithologen ondersteld, dat zij daar, even als in 

 Europa, naar warmere streken verhuizen, zonder evenwel hun werelddeel te ver- 

 laten. Hoogstwaarschijnlijk zijn dus de in Europa levende Talingen uitsluitend tot 

 dit werelddeel beperkt, even als de Aziatische uitsluitend in Azië t'huis behooren. 



De Wintertaling is, van beide soorten, de algemeenste. In de meeste opzigten 

 is het een fraaije vogel. De mannetjes zien er in hun onvolkomen kleed nagenoeg 

 even als de wijfjes uit. Het wijfje onderscheidt zich door haar meer eenkleurig 

 gevederte, en vooral doordien bij haar de kopveêren graauw gespikkeld zijn, ter- 

 wijl het mannetje die roodbruin heeft. De buitengewoon fijne, witte en zwarte 

 streepjes, die zich bij het mannetje op de bovendeelen als eene zachte grijze tint 

 voordoen, neemt men bij het wijfje niet waar; hare bovendeelen zijn donkergraauw, 

 iedere veer met eene licht rosse of vuilwitte zoom, en eene lichte vlek in het 

 midden van iedere veder. In vele opzigten gelijkt het wijfje van den Wintertaling 

 naar dat van de verwante soort (den Zomertaling), zoodat men ook dikwijls 

 het eene voor het andere aanziet; evenwel is het verschil tusschen beiden spoedig 

 op te merken, vooral doordien het wijfje van laatstgenoemde soort steeds grooter 

 van stuk en zwaarder en breeder van bek is, terwijl de kleur van haar ligchaam 

 meer naar het bruine trekt; voorts heeft zij eene lichte streep boven en eene an- 

 dere onder het oog, en den bovenkop donkerder, de keel lichter, dan het wijfje 

 van den Wintertaling; hare rugveêren zijn, ofschoon bruiner, mede graauw en 

 licht gezoomd, doch de lichte vlek in iedere veder ontbreekt. Het opmerkelijkst 

 verschil tusschen beide soorten, zoowel bij mannetjes als bij wijfjes, bestaat daarin, 

 dat bij den Wintertaling de kleine vleugelpennen gedeeltelijk glimmend groen zijn; 

 men noemt dit in de jagerstaai ,, spiegel", en deze spiegel nu ontbreekt bij den 

 Zomertaling. 



De hier afgebeelde vogel stelt een mannetje in zijn bruiloftskleed voor. Na 

 den broeitijd verdwijnen de fraaije kleuren langzamerhand, en gedurende den trek- 

 tijd zijn de seksen meer gelijkkleurig, ofschoon toch de bruine kop- en fraaijer 

 rugveêren met de zwarte strepen aan de schouders bij het mannetje gedeeltelijk 

 vertegenwoordigd blijven. In de meeste gevallen zijn bij het mannetje de nanking- 

 kleurige onderste staartdekveêren aanwezig. 



De Wintertaling heeft meestal reeds in Februarij zijn volmaakt gevederte; 

 want reeds dan begint hij te paren. Hier te lande geschiedt dit zelden vóór Maart 

 en worden de eerste eijeren in Maart of April gelegd. Even als bij de 



