— 390 — 



rant ia honorem Germanie reg'ionis, dominus videlicet Con- 

 radus de Lietenberg, Argentinensis episcopus ( 1 ), qui magnum 

 ibidem habuit exercitum et multam cum laude militiam , et 

 alii nobiles Alemanie, necnon de civilate Argentinensi qua- 

 draginta milites equis valeratis et eorum familia, existentesin 

 cacumine montis, videntes eorum adversarios sicuti barones 

 ad bella dispositos, licet tamen nulli omnino hominum patere 

 posset aditus ad eosdem, nisi per magna dispendia variaque 

 pericula et cedem hominum magnam, pre nimia tamen belli 

 letitia, ipsi principes Alemanie, more Theutunicorum , in 

 eorum adversarios furere volentes ; sed rex prudentissimus 

 eos a tam cruenta cède cohibuit dicens : quod manus suas 

 nulla tergiversation e possent effugere, nisi per omnia pro 

 libitu sue voluntatis secum componerent, sibique terrain tra- 

 derent et eam in feodum ab eo reciperent. 



Hoc videntes, Gallici , fugere nescientes quia non patebat 

 eis locus, considérantes quod detrimentum eis esset se comit- 

 tere manibus Theotunicorum, quia parcere non consueverunt, 

 vel quod ab eisdem discerent fugere, licet non possent ; tan- 

 dem vero, post multa et varia Gallie gentis tormenta, cornes 

 die tus de Sehaluns tractare cepit de pace inter dominum Ruo- 

 dolfum , regem Romanorum, et comitem Buorgundie. Et 

 cum ipse cornes pro pace laborasset et ad aspectum régis per- 

 venisset, rex in optione dédit eis tria : vel quod a facie sua 

 ingèrent et se in concavis municipibus sibi derelictis repone- 

 rent, vel quod conflictui se exponerent, vel quod saltem ad 

 optatum ipsius régis cum eo componerent. Quod et factum 

 est. Submiserunt se per omnia gratie ipsius régis, et, tactis 

 sacrosanctis, juraverunt venire ad civitatem Basiliensem, super 

 fluvium Reni, ad terram sacri Imperii, et ibi componere 

 promiserunt sub juramento predicto cum rege antedicto. Que 

 omnia ad debitum perducta fuerunt effectum. Cornes autem 

 Burgundie omnem terram ejus ad manum ipsius régis resi- 

 gnavit, et eam humiliter in feodum recepit 



(*) Conrad de Liechtenberg (1273-1299.) 



