— 392 — 



dentés alii , admirati de eo , omnes quodammodo rapis sunt 

 saturati. 



Rex autem , retrocedens ad Gallicorum exercitum in valle 

 positum juxta ripam, in montem desuper se recepit, ita quod 

 unns exercitus inalterum posset reespicere. Et in sero tractans 

 cum satrapis suis de ineundo mane conflictu , cum quidam 

 ex eis miraretur, addens de quo vivere vellent? rex ipsum 

 inanem habere curam, respondit dicens : « Si ipsos vicerimus. 

 victualibus eorum vescemur ; si nos vicerint , cum nobiles 

 sunt, dabunt victum captivis. » Ipsisque sic tractantibus, nox 

 accessit. 



Erat autem tumultuosum murmur in exercitibus, ut moris 

 est. Et ecce quidam de Suitia, quorum rex mille ducentos 

 habuit, soliti currere in montanis, descendentes montem, 

 irruerunt in castra Theobaldi , comitis Ferretarum , qui fuit 

 adjutor in acie Gallicorum, et aliquibus occisis, ipsius spolia 

 deferendo et plurima laniando : ita quod in valle facta est 

 commotio clamorosa. 



Gallicis quoque tractantibus de praecludendo régi discessu , 

 cum arbitrarentur se propter eorum multitudinem , et quia 

 non erat aptus descensus ad eos , securos a conflictu , quidam 

 ex eis dixit : « Nosco regem talem , et si deberet manibus et 

 pedibus repère, nos invadet. » Sicque timentes, diluculo so- 

 lennes ad regem pro concordia nuntios destinarunt. 



Cumque rex aliud nollet nisi an te omnia captivis libère 

 restitutis, dux et majores Burgundiœ se Basileam corporaliter 

 praesentarunt , ibi de concordia tractantes, vasalli Imperii 

 quoque, prsestita fidelitate, sunt de regalibus investiti. 



Dicitur etiam regem in ipso exercitu dixisse se, in qualibet 

 mundi parte , cum electis quatuor galeatorum et quadraginta 

 peditum armatorum de Alemannia millibus, stare invictum , 

 aBstimans hos omnem multitudinem aggressuros. 



