146 
REMBAU HISTORY, ETC. 
APPENDIX VII. 
Ini térasul bérchakapan orang pinang méminang. Ada 
pun dibilang asal kata sérta hidup bérpéruntongan, mati 
berkamulah: hidup dikandong adat, mati dikandong bumi: 
untong melambong, malang ménimpa. 
Maka téruntong lah kapada sahia: Ko ini kini masok 
ményéménda sahia kapada suku anu itu kadiaman pada sianu 
itu ; ada sahari dengan dua, sabulan satahun s’tengah, maka 
tengok chukuplah adania bérapa chukupnia—sépérti méntua 
mentania ipar lamai, jantan ada, bétina ada; yang jantan 
sérahkan méngaji, sépérti yang bétina serahkan mé€njait: 
datang jantan méngaji pun dapat, bétina ménjait pun dapat 
Yang jantan sampal jangkania dirisik-risikan, diandai andaikan; 
yang bétina didengar dengar kan, dikilat-kilatkan. Ko ini 
kini tumboh kapada ipar (anak buah) yang jantan risik pun 
lalu, andai pun nyata. Maka di tanda, dirupa-1 dengan chin- 
chin (chinchin sabéntok) ménjadi pértaniaan, asah sakata 
bérkalaluan, ta’asah sakata bérkémbalian: Ko ini kini asah 
lah rupania bagai dato’ sémua. (Chinchin) diikat janjian, 
dibuat janji. Adat tujoh hari, jahunia dua kali tujoh hari, 
kadim dua hari menyalang katiga. 
Ko ini kini janjian tujoh hari: chachat chida (chédéra) 
didalam janji, sawan gila diluar janjian. 
Janji dibuat diméliakan : janji sampai didapatai. ’Ko ini 
kini méndapati—janji lah sahia datang ini disuroh tempat 
sémenda ménapatai janji dahulu suroh méngisi adat anak buah 
dato’ dato’ sémua Kéloba itu. Ini-lah dia sahia bawakan : 
sahia tidak panjangkan kata, sahia laksana trong, singkap 
daun ambil buah séhaja. 
