2 J. G. Agardh. 



formas induuntur: in inferiore parte, quasi caules constituerent, constant arti- 

 culis elongatis cylindraceis aut oblongis, endochromate coloratö ssepe destitutis; 

 ut rami - - nova fila conformia formantes — a superiore parte articulorum sparsim 

 proveniunt, i ta ssepe ab intima par le articuli filum (plerumque tenuius) inchoatur, 

 quod (Tab. II. Hg. 4) deorsum crescens radices semulatur, quibus singulas plantas suo 

 modo nutriri facile crederes. In superiore parte, ad peripheriam frondis excur- 

 rente, fila longitudinalia sursum excrescentia fiunt magis ramosa, articulis bre- 

 vioribus, nunc quoque crassioribus präedita; et ex his fasciculatim exeunt fila 

 peripherica, ob articulos breves et ad genicula contractos ssepe moniliformia, 

 endochromate evidentiore coloratö indolem suam diversam indicantia. Horum 

 transformatione plus minus perducta fruetus, ni fällor, semper perficiuntur. Sunt 

 quoque quorum fila. peripherica demum decidua videntur, ab axi persistente soluta. 

 Si in his plantis infimis de partibus appendicularibus loqui liceret, facile diceres 

 fasciculos filorum. periphericorum ;- quibus superne et externe coronantur fila axilia 

 interiora, singulis his constituere partes eorum appendiculares. 



Si vero heec est quasi typica totius familia? struetura, hunc typum variis 

 modis in diversis Generibus perduetum fuisse, quoque patet. In nonnullis fila 

 interiora admodum elongata inträ frondem excurrunt fere omnino longitudinalia 

 et invicem parallela, (Myriocladia, Eudesme); in aliis cursu breviore a centr.nl i 

 parte extrorsum tendentia, pra?cipue in suprema parte oblique excurrentia adpa- 

 reant (CladosipJion, Castagnea); in aliis denique filorum rami alii sursum excre- 

 scunt, aliis et sa 1 })*' plurimis extrorsum tendentibus (Mesogloia, Liebmannia). Ob has 

 in decursu et positione filorum axilium diversitates patet sectioném transvérsalem 

 frondis admodum diversum offerre posse adspectum; in Myriocladia et Eudesme 

 fila axilia fere omnia transverse secta adparent; in Mesogloia et Liebmannia 

 alia fila transverse secta, alia er pernralta optice longitudinalia conspiciantur. 



Alio quoque respectu struetura interiör frondis in diversis formis diversa 

 videtur; in nonnullis nimirum fareta filis plurimis; in aliis trons, plus minus 

 evidenter tubulosa, in centro quasi vacua adparet aut tantum fluido impleta. 

 Forsan conjieere licet hujus differentiee esse diversas rationes. Quia fila axilia 

 superne, ubi superficiem frondis attingunt singula, plerumque sunt magis ramosa 

 et ssepe componuntur articulis paulisper intmneseentibus, facile crederes fieri posse 

 ipsam frondem - peripherice quasi nimium expansam - - apparere debere in 

 centrali parte sparsioribus cellulis occupatam. Vix autem hoc modo diversitates 

 strueturse omnino explicantur. .Tam supra indicavi lila interiora duplicis esse 

 generis; alia sursum crescentia, alia deorsum, originis modo (a diversa parte arti- 



