Till Algernes Systematik. *- ) ' 



Maculas plus minus expansas, circuitu rotundatäs, parum elevatas effieit. Fila primaria 

 decumbentia (Tal. III. fig. 4 a), fere in membranam contiguam centrifuge accrescentem ex- 

 pansa, cylindracea, adultiore et mteriore parte crassiora, extrorsum tenuiora et sensim magis 

 ramosa, articulis diametro sesquilongioribus, extimis brevioribus; senilia in centrali maculae 

 parte sensim endochroma eoloratum perdunt. Ab hoc strato fila secundaria (Täb. III. fig. 

 4 a et b), quse margini frondis proxima exeunt, initio adscendentia, angulo extrorsum verso 

 minori; sensim fiunt novis provenientibus erectiuscula, demumque stipata omnino erecta. Haec 

 initio rami instar ab inferioribus exeuutia, demum filis decumbentibus quasi stratum hypo- 

 tballinum formantibus aut forsan emorientibus fere sola prsesentia adpareant, plurima simpli- 

 ciuscula, articulis circiter 10 — 15 diametro 2:plo — 3:plo longioribus constituta, articulo ter- 

 minali obtuso, nunc submajore. Sporangia in filo breviore aut longiore terminalia vidi, quse 

 tantum setate diversa assumsi. In eodem sporangio evacuato (Tab. III. fig. 4. c) plures membranas, 

 a diversis articulis provenientes vidi; quomodo haec sensim formantur, videre mihi non contigit. 



14? Ralfsia. 



Ad ea, qupp in Spec. Älgar. I. p. 62 de struetura et fruetibus Genens 

 dixi, nihil fere hodie addere potuerim. Areschoug, qui plures species, crescendi 

 modo analogas, sub Genere Cruorise conjunxerat, primus, ni fällor, statuit Genus 

 esse Myrionemati et Elachistse proximum. Harvey speciem ad öras Europseas 

 vulgarem sub nomine speciei areticee describens, Genus Ralfsiae ad Chordarieas 

 dubie retulit. Ipse (1. c.), Kutzing ($j>. Alg. p. 543) plurimique postea eandem 

 de affinitate opinionem professi sunt. In Le Jolis Alg. Mar. de Cherhourg p. 

 88, suadente Thuretio, Genus Asperococceis proximum enumeratur. 



Quod strueturam attinet, monere placet stratum horizontaliter expansum, 

 centrifuge increscens, filis radiantibus extrorsum sparsim subdivisis, invicem con- 

 cretis constitutum, initio et in radio planta^ accrescentis esse dignoscendum, eujus 

 evolutione pendet forma totius frondis. Fila hujus strati habent articulos cras- 

 siores, quam in filis adscendentibus, interiores radii diametro sesquilongiores, ex- 

 teriores breviores. Ab his filis decumbentibus proveniunt fila adscendentia sti- 

 patissima. In partibus adultioribus et interioribus frondis stratum horizontale 

 sensim evanescere putarem, utpote stratum quoddam quasi dissolutum hypothalli- 

 num infra fila erectiuscula observare credidi. In partibus sterilibus fila erec- 

 tiuscula cohiberi videntur cuticula, quam areolis hexagonis instruetam, membranse 

 tenuissima 1 ad instar, in floccis minutis a parte inferiore solutis dignoscere pu- 

 tavi. In verrucis fertilibus fila prolongata potius gelatina cohibita mihi adpa- 

 ruerunt. Sporangia obovato-oblonga transmutatione fili peripherici (strati adscen- 

 dentis) oriri videntur. 



Lunds Univ. Årsskrift. Tom. XVII, g 



