74 .T. g. Agardh. 



branam pellucidam fovent globulos rotundatos numerosos, sine conspicuo ordine 

 glomerulatos (circiter IG nuinerare credidi). 



Iiarvey, qui specimina distribuens exsiccata Novse Hollandia 1 omnes tres 

 antecedentes species diversas considerasse videtur, postea omiies, quamquara ra- 

 mifieationis norma non parum invicem diversas, in unam speciem conjunxit. 

 Quo jure hoc factum fuit, aegre sane dicitur, et vix nisi observata majore speci- 

 minum copia, e diversis locis, et sub diversis evolutionis stadiis lecta, dijudicatur. 

 In Flora Tasmanica de forma, quam hodie Chord. ineurvatam nominavi, dixit 

 eam preecipue majore crassitie frondis esse distinctam. Mihi autem non tantum 

 forma exteriör et ramificationis norma diversa videtur, sed etiam incertus sum 

 anno quoque differentise structurse adsint, licet ha3 segre definiantur. 



6. Chord. abietina (Rupr. mscr.) frondibus gregarie crescentibus, erectis, caule 

 simpliciusculo subcompresso circumcirca muriculato proeminentiis aut minutis 

 aut in ramcnta simplicia siliquseformia compressa utrinque attenuata, nune 

 apice obtusiuscula, evolutis. Chordaria abietina Bupr. mscr. Farlow. List. 

 of Mar. Alg. in Proceed. of Americ. Acad. (1875) Vol. X. p. 357. 

 Hab. in oceano pacifico superiore ad öras Asia- (Ruprecht!) et Americse 

 (Farlow !). 



Frondes a crusta, scutellis radicalibus subconfluentibus composita, saxis ad- 

 hasrente, erectiuscula 3 , 5 — G uncias circiter longse, caule in plurimis saltim om- 

 nino simplici, initio fere teretiusculo utrinque attenuato, dein subcompresso colla- 

 bente, proeminentiis minutis densis, mox in ramenta excrescentibus obsito. Ra- 

 mcnta demum densissima, patentia, compressa, vix unciam superantia longitu- 

 dine, lineam vix aquantia latitudine, basi eximic attenuata, apice iterum angu- 

 stata, acuminata aut obtusiuscula. Color olivaceus. Charta j leviter adhseret. 



Ramentorum sectione transversali adparet frondem esse leviter inflatam, 

 cellularum seriebus numerosis vacuum internum cingentibus; interioribus cellulis 

 densius juxta-positis rotundato-subangulatis amplioribus, exterioribus angustiori- 

 bus paucis, fila peripherica sustinentibus. Sectione longitudinali conspiciatur 

 cellulas interiores esse pra3longas, his extrorsum proximas breviores, infraperi- 

 phericas fere ovales, diametro vix duplo longiores; omnes — sirnul cellulosa m 

 contiguam formantes — non e regione positas. In planta fructifera fila peri- 

 pherica quasi duas zonas separant, ncm})e interiorem densiorem, et exteriorem 

 laxiorem. Fila in interiore zona constant (Tab. 111. fig. 2) articulis numerosis 

 monililbrmibus, endochromate farctis; endochromate in bis primum transversaliter, 



