90 J. G. Agardh. 



TIL Monostroma. 



Quod quondam, de Algis Mediterraneis scribens, edicere ausus sum, Ulvse 

 et Enteromorpha? structuram non aliter differre quara quod gemina cellularum 

 strata, quibus quasi coalitis fröns membranacea Ulvarum constituitur, separan- 

 tur invicem in Enteromorpha, tubulosum spatium interius includentes, hoc 

 forsan refutatum quis crederet detectis speciebus, Ulvas mire referentibus, qua- 

 rum fröns plana expanditur unico strato cellularum constituta et quibus Genus 

 sui juris Monostroma (Thur. et Wittrock) condiderunt recentiores. Mihi vero, 

 Genus novum adoptanti, adparuit effatum illud structura novi Generis potius 

 corroborari, quam infirmari; in Monostiomatibus nimirum omnibus id commune 

 suspicor, ut inchoantur affixa? et in sacculnm clausum excrescentes — hoc modo 

 initio ad normam Enteromorpha? evoluta? — plurima? vero, sacculo ocius tar- 

 diusve rupto, deinde explanta?, formam Ulvarum induta? obveniunt, plantam 

 typice monostromaticam mentientes. Ita esse, non tantum historia evolutionis, 

 in pluribus speciebus observata, demonstratur, sed etiam docent species nonnulla?, 

 qua? sub tota vita aut sub majore parte vitse permanent sacculo clauso 

 constituta?, de quibus infra ulterius dicam. Si frondes in Enteromorpha, qua? 

 tubo clauso permanente constituantur, in certam quandam formam tendere vi- 

 dentur, in Ulvis vero fröns est quoad formam et ambitum quasi magis inde- 

 finita, utrumque in Monostromatibus conjunctum obvenire facile diceres, quum 

 frondes harum in formam quandam certam tendere videntur, dum fröns integra 

 permaneat; froude vero earum ocius tardiusve rupta, ha?c magis indefinite demum 

 in multis expanditur. Characteribus Monostromatis ita explicatis adpareat quo- 

 modo alia Genera tangit novum Genus, et quomodo ab iis recedat. 



Quale Monostroma a monographo Generis (Wittrock, Försök till en mono- 

 graphi öfver Algslägtet Monostroma. Uppsala 186G) limitibus circumscriptum 

 fuit, tale plures typos, invicem plus minus diversos, comprehendere putarem. 

 Nimirum prseter species, quse Generi sensu Thuretii pertinerent, colore dilutius 

 virente jam fere dignoscendas, alia? plures a Wittrock ad id relatse fuerunt, 

 qufe colore atrovirente aut plus minus fuscescente insignes videntur; his Genus 

 Ulvarice jamdudum condidit Ruprecht (Alger Ochotenscns. p. 218). Inquiren- 

 dum videtur an aliis quoque characteribus differrent Genera, ita habitu jam 

 indicata. 



De specie, quam Ruprecht suo Generi typicam considerasse videtur, jam 

 ipse monuit frondem initio esse saccatam, demum vero fieri maximopere plica- 



