Till Algernes Systematik. 111 



Tamen nieminissc placet Wittrockium inter eharacteres Generis formam prima- 

 riam frondis tubuloso-inflatam parum respexisse; si vero hrec forma indicarel 

 modum crescendi Greneri proprium, patet differentiam inter U. thermalem et 

 Monostromatis species reliquas multo rainorem conusiderari posse. His confessis 

 affinitas speciei tamen mihi dubia manet; velut de limitibus (an planta Telonensis 

 cum aponina vere identica sit) incertus sum. 



Nec de historia speciei mihi omnia sublata sunt dubia. Järn in Speciebus 

 plantar. Ed.- 11. p. 1633 Ulvam läbyrinthiformem ex Thermis Patavinis (gradu 

 caloris 49) a Vandellio delineatam habuit Linnams, sequenti modo descriptam 

 "Membrana? bina? horizontales distantes; superiore tenuiore, intertexta parietibus 

 nunierosis variisque, formantibus cellulas labyrinthiformes. E superficie ex- 

 surgunt mucrones multiplici basi, trunci clavati, obtusi, ex 7 membranis con- 

 flati, intus cavi." In Spec. Alg. p. 428. C. Agardh hane Ulv. läbyrinthifor- 

 mem Oscillatorise speciem declaravit. In opusculo: Delle Terme Euganee, Padova 

 1833, Celeb. Beggiato pag. 59 Confervam decipientem descripsit et sub hac 

 Ulv. labyrinthiformein Linnoei citavit ; iconem quoque dedit suse speciei. Mihi 

 utriusque descriptionem perlegenti suspicio irrepsit duas species, socialiter de- 

 gentes, ab utroque ut partes ejusdem speciei forsan habitas fuisse, unam Ulva- 

 ceam, alteram Oscillatorieam. Meneghini, de Algis Euganeis scribens, quan- 

 tum vidi, neque de Ulva labyrinthiformi, neque de Conferva decipienti men- 

 tionem fecit. Suam U. thermalem ad muros in aqua thermali (f 28° R.) 

 snbmersos dixit Meneghini. 



II. Ulvaria (Rupr.) fronde juvenili saccata, mox rupta in lacinias monostro- 

 maticas, supi'a pedem sub-reniformiter expansas, divisa; cellulis con- 

 stituentibus (a facie visis) rotundato-angulatis, verticaliter elongatis; mem- 

 brana cellularum firma post eruptionem sporidiorum persistente, et parieti- 

 bus distincte limitatis eximie reticulata. 



17. M. obscurum (Kiitz. Phyr. Gen. 296) Ulv. obscura Kiltz. 1. c. de Tal). 

 phyc. Vol VI. tab. 12. II. 



Si de planta Kiitzingii rite judico, huic pertinere videtur ea, quam sub 

 n:o 320 Pliycothcc. Lusitan. in Supplem. distribuit Welwitsch, in aliis Algis 

 prope Setubal leeta. Observante Welwitschio est hsec initio saccata et stipitata, 

 dein plana et crispula, Ex iis, qua> ijtse vidi, sequentia addere placet: Planta 

 juvenilis, nondum lineam longitudine superans, in vesiculam pyriformem est 



