116 J. G. Agardh. 



fröns fit mox evidentius tubulosa, nunc amplissima et exuberans longitudine 

 pluripedali, diametro aut latitudine ultra pollicari. Sunt species, in quibus 

 fröns tubulosa simplicissima adpareat; sunt alise, in quibus fröns, plerumque 

 tenuior, ramis plurimis est decomposita. Dum in nonnullis fröns interiore 

 sacculo non interrupto expanditur, sunt alise formse, in quibus fröns externe 

 stricturis strangulata, habet sacculum interiorem ad stricturas plus minus sub- 

 stantia intercellulari obturatum. Stipes, qui dilatatam frondem sustinet, fit 

 plerumque admodum in his conspicuus; in angustioribus forma vix distinguen- 

 dus, tamen plerumque structura propria instructus, quee in discum radicalem, 

 plerumque parum conspicuum, ulterius evoluta continuatur. Supra stipitem 

 tota fröns superior plerumque cellulis ejusdem generis constituta adparet; 

 cellulse vero pro setate et evolutionis gradu tenuioribus aut crassioribus parieti- 

 bus cinctse, initio endochroma subhomogeneum, dein granulis mixtum, demum 

 in sporidia transmutatum foventes. Rami preeterea, ubi adsunt, pro sua setate 

 nunc quoque aliam structuram prsebentes. 



Sub evolutione f rondis Enteromorphse fere majores subeunt structurse et 

 formse mutationes quam forsan plurimge alise Algse ma»is frondosee. Unaquae- 

 que fröns, quoque quse demum fit quam maxime tubuloso-inflata, initio constat 

 filo confervoideo, cellulis cylindraceis unica serie superpositis articulato. Quin 

 immo in individuis Ent. intestinalis eximie characteristicis vidi ramos nonullos 

 confervoideos ab ima parte frondis pullulantes (Tab. IV. fig. 109). Exstant 

 forma?, quas ceeterum ad diversas species referendas suspicor, at invicem ana- 

 logse, in quibus fröns tubulosa et jam valida est obtecta ramis filiformibus, 

 ab unaquaque parte frondis primarise pullulantibus. Yix quispiam denegaret 

 hos ramos confervoideos frondemque validam matricalem esse ejusdem individui 

 partes. Denique sunt species, fronde decomposito-ramosa instructse, in quibus 

 rami pars inferior est tubulosa et Ulvarum more cellulosa, superior vero desinit 

 in fila proprie articulata, nunc monosiphonea (Ent. Hopkirkii) nunc fere poly- 

 siphonea dicenda (Ent. erecta). In ejusmodi formis Confervoideis facilius ob- 

 servare licet ramos primum longitudine increscere prolongatione et subdivisione 

 articuli terminalis, dein quoque et forsan simul articulorum inferiorum incre- 

 mento et subdivisione. In prolificantibus est cellula qusedam ipsius frondis ad- 

 ultioris, qua3 sensim fit verticaliter prolongata et mox subdividitur divisione 

 transversali; ramus, hoc modo inchoatus, sensim prolongatur et in filum abit 

 adparenter articulatum; septa initio adparent magis mucosa; articuli formati 

 sa?pe sunt breves, et endochromate virente homogeneo impleti adparent. Qui 



