6 Torleiv Hannaas. 
(1900) s. 449; Harry Fett: Musik-Instrumenter (1904) s. 18; 
den namnlause forfattaren i Ill. Norsk Konversationsleksikon | 
IIT (1909), 1514; Ose. Alb. Johnsen: Norges Historie V (1911) 
s. 310. | | 
Dei fleste hev utan vidare teke dei gamle fraasegnerne 
for sann-soge. Men det hev daa og kome fram ikkje so lite 
av tvil og motmæle, serleg no i dei siste aari. 
Soleis segjer Oddmund Vik alt i 1890: ,At desse fele- 
makararne i Botnegrendi skulde hava funnet upp fela, er litet 
trulegt. — — Dei maa anten hava set elder høyrt gjetet den 
europæiske fela desse Botna-felemakararne. Men dei hev 
format henne, so ho vart høveleg til dei norske tonar. Sjølve 
fela gav dei eit annat skap og lagde loket og bretti inn med 
elfenbein og fint tre. Og so fann dei paa under- eller ljod- 
strengjerne.“* ') 
Og O. Olafsen segjer beint ut at forteljingi um Lars Klark 
pærer umiskjendelig Præget af at være Digtning.**” Han 
meiner at Klark nog hev vore felemakar, men at han fraa 
fyrst av maa ha arbeidt etter framande mynster. So hev han 
venteleg teke til aa freista seg fram med ymse avbrigde, ,0g 
tilsidst fremstod Hardangerfelen som Resultat av hans Forsøg 
og Arbeide.“’) Men ,Hardangerfelen er saaledes intet andet 
end den italienske Fiolin omplantet paa norsk Jord.** 
Det som Oddmund Vik og Olafsen ugildar, er soleis berre 
segni um at Lars Klark skal ha funne upp fela fraa nytt av. 
Hardingfela, d. v. s. fela med understrengjer, den held dei 
baae for ei norsk uppfinning. | 
Dei grundigaste utgreidingar um musikk og spel i Nord- 
landi i gamle dagar finn me i ymse skrifter av den danske 
musikk-granskaren Hortense Panum. Ho kjem og inn paa 
hardingfela, so vidt er det. Ein stad kallar ho henne ,Barne- 
barn af den ældgamle Fidel.*) Men etter hennar meining 
er det ikkje stort anna enn namnet som er gamalt. Instru- 
?) I gamle Dage (1908), s. 182. 
3) Same staden, s. 182. 
*) Same staden, s. 183. 
?) ,De folkelige Strengeinstrumenter i Nordens Middelalder” i For- 
eningen til norske fortidsmindesmerkers bevaring. Aarsberetning for 1905, 
s. 158. 
