90 Torleiv Hannaas. 
same høgd alle. Men daa dei tok til aa draga fela, spela 
med boge, daa fann dei paa aa leggja strengjerne yver ein 
hest (stol), som fraa fyrst av var flat, men sidan avrunda so 
dei kunde strjuka ein streng um gongen. Det fyrste strauk — 
dei fram-med halsen; men so kom dei paa aa svinga inn 
sidorne paa ljodkassa so dei fekk tak til aa strjuka lenger att- 
imot hesten. Strengjetalet hev det vore ymist med, fraa ein 
og uppetter til aatte tie, men som oftast tri eller fire. Lenge 
.var det berre eit lag med strengjer; men fraa ikring 1550 tok 
dei til, serleg i England, aa leggja understrengjer paa felorne. 
Fig. 5. Fig. 6. 
Dansk fele fraa ikring 1400. Svensk fele fraa 1400-talet. 
I gamle handskrifter og gamall prydkunst finn ein so 
mange bilæte av dei ymse fele-formerne at ein kann fylgja 
framvoksteren tolleg greidt. Eit rikt utval av denne bilæt- 
mengdi er samla i ymse skrifter av Hortense Panum, serleg 
i den utgreidingi som fyrr er nemnd: ,De folkelige strenge- 
instrumenter i Nordens middelalder”, i Aarsberetning fraa 
Forening til norske fortidsmindesmerkers bevaring for 1905. 
Men den norske fela finst det nog ikkje eit einaste bilæte 
av fraa gamle dagar. Ho er ofte nemnd i bokheim og folke- 
dikting, men sjeldan so at ein fær nokor større greide paa 
gjerdi, og me kann difor ikkje vita visst korleis dei gamle 
norske felorne var laga. Men det er trulegt at dei hev vore 
nokolunde som felorne andre stader i Nord- og Vest-Europa. 
Serleg maatte dei vel likjast felorne i næraste grannelandi 
vaare. Eg tek difor her med eit bilæte av ei dansk fele fraa 
ikring 1400, maala paa kalk i Ørslev kyrkje paa Sjælland 
(Fig. 5), og ei svensk fraa 1400-talet, maala paa kalk i Herke- 
berga kyrkje i Uppland (Fig. 6). 3 
