Hardingfela. FT 
daa spela han so at mange spratt upp or sæti sine, og fram 
paa golvet og dansa. Og alt det som laust var tok til aa dansa, 
Gaade knivar og bord-diskar, og alt anna som ingen heldt paa. 
Soleis gjekk det ei lang rid. Dinæst kom ho inn den minne- 
skaali som var helga alle æserne. Daa tok Sigurd ein ny slaatt, 
og spela so høgt at det ljoma i heile halli. Daa maatte dei 
fram og dansa alle som inne var, so nær som kongen og brudi 
og brudgomen. Alt var paa ferd og flog, og soleis gjekk det 
ei lang stund. Kongen spyr daa um han kan fleire slaattar. 
Ja, det var etter nokre smaa-leikar, sagde han; men han bad 
folk kvila seg fyrst. So sette dei seg til drykkjebordi att. Daa 
spela han Gygreslaget og Drombud og Hjarranda- 
ljod. Daa dei no hadde drukke Odins-minnet, spela han ein 
slaat som heiter Faldafeykir (d. e. ,,skaut-føykjaren”), og 
daa kunde ingen sitja still. Baade karar og kvende. spratt upp 
og dansa paa spreng, so skauti fauk av kvendi og dreiv ikring 
bjelkarne. Daa dette var avstade, bar dei inn den minne- 
skaali som var signa aat Frøyja. Den skulde dei drikka sist. 
Daa stillte Sigurd ein streng som han ikkje hadde spela paa 
fyrr, og bad kongen bu seg paa Rammaslaget. Men daa 
skvatt kongen og upp, og brudi og brudgomen like eins, og 
ingen dansa no hardare enn dei. Det var som vøre dei vill- 
galne alle saman; dei rudde halli og kasta stolar og bord- 
bunad upp i sengjerne. Det vart so kaldleg ein svarm, med 
staak og slagsmaal. Og der gaadde dei aldri aat fyrr spelaren 
og hjelpesmennerne hans hadde stroke av stad med brudi'"). 
Bosa-soga er noko isprengd med framande segner, og elles 
dikta i hop fraa ende til annan. Men i slike skildringar som 
denne her maa diktaren ha havt for augo seder og skikkar i 
Nordlandi paa hans eigi tid. Brudlaupet paa Glæsisvollarne 
maa med andre ord gjeva oss eit bilæte av norrønt folkeliv 
paa 1300-talet.*) | 
Og det er merkelegt kor livs livande me finn dette bilætet 
att i norskt folkeliv i vaare dagar. Slike brudlaup med spel 
og dans og drykk og slagsmaal, dei hev vore vel kjende i fjell- 
bygderne vaare like til det siste, og dei er so menn ikkje 
ukjende enno. 
1) Bösa-saga, herausgegeben von liriczek (Strassburg 1898). s. 45 
—48. Ogso i Fornaldar sögur III, 221—225. 
*) Sml. Finnur Jönsson: Litteraturhistorie II, 826. 
