Hardingfela. 33 
Gram totte elles so lite um stykket at han segjer ,,Man maae tabe 
en Deel af forrige Høiagtning for dette Dværgepak.””) 
Sidan er slaatten prenta upp att mange gonger, soleis i 
Berggreens ,,Norske Folke-Sange og Melodier” nr. 68, i Linde- 
mans ,Norske Folkemelodier” nr. 124, i Panum og Behrends 
III. Musikhistorie” II, 899, og i ,.Norsk Toneblad” 1913, s. 47. 
Og han er nytta av Reissiger i fyreslaatten til , Til 
Sæters”. Erik Eggen hev funne ut den vigtige ting, at 
denne hallingen maa ha vore spela paa hardingfele.*) 
Ein kunde daa tykkja det var underlegt at ikkje ein einaste 
av dei fire Bergens-musikantarne skulde skyna kva slags instru- 
ment det var dei høyrde. Det kunde tyda paa at hardingfela 
maa ha vore ny og lite kjend paa dei tider. Men eg trur ikkje 
det er rett aa leggja det soleis ut. For det fyrste var no vel 
gjerne desse gode kararne fulle eller halvfulle, og attaat 
skrymte-rædde, so dei maatte vera lette aa narra. Og for det 
andre var venteleg hardingfela ukjend i Bergen den tid. Men 
det vil ikkje segja det same som at ho var ny og ukjend i det 
heile. Det er berre eitt av dei mange døme paa kor lite by- 
folket hev visst um bondekunst og bondekultur. 
Til samanlikning kann ein berre tenkja paa folke- 
visorne vaare. Dei livde sitt rike liv uppe i fjellbygderne 
det eine hundradaaret etter hitt; men like ukjende var dei for 
byfolk og utmenner til langt inn paa 1800-talet. Daa Henrik 
Wergeiandi 1840 skreiv det medgjetne brevet til Frederika 
Bremer, segjer han um det norske folket: ,,Det synger i det 
Hele ikke, dets egentlige Sange i dets eget Tungemaal ere saa 
ukjendte som Gaelic.” Og um seg sjølv legg han til: ,,De vil 
erindre at jeg har vedgaaet min Incompetenz til at domme om 
vor Fjeldpoesi, paa hvis Tilvær og Væsen jeg ikke mere tør 
sværge end paa Aandernes, men som jeg dog ligesaavist troer.’’*) 
Og daa Jørgen Moe same aaret gav ut ,,Samling af Sange, 
Folkeviser og Stev i Norske Almuedialekter”, visste han ikkje 
um meir enn tvo tri rettelege folkevisor, og dei hadde han 
funne i eldre skrifter. 
So lite visste dei um norsk folkedikting so langt ned i tidi 
som i 1840, og det nettupp dei som ein skulde ha venta mest av, 
1) Breve fra Hans Gram, udgivne af Herman Gram (Kbh. 1907), s. 208. 
?) ,,Norsk Toneblad” 1913, s. 48. 
3) Breve fra Henrik Wergeland. Udg. af H. Lassen. Nr. 46. 
