MELOCACTE E. 107 
quam floruit, pro degeneralione monstrosa M. simplicis 
habenda sit?. Sed non verisimile est. Monstrositates 
omnes ad formam normalem redire tendent, et hec 
planta, jam ante annum 1810 culla, semper constans 
remansit: alie species hujusce Sectionis quoque præ- 
bent mamillas simili modo proliferas, proserlim M. vi- 
vipara, qui eliam apud nos non floret, et cujus flores 
nobis e patria solum cogniti sunt. Preterea differt M. 
parveimamma a IM. simplice caule senecto ramoso, et 
aculeis exterioribus atque centralibus minus numerosis. 
(77.) M. caracassana Otto. M. caule globoso axillis 
albo -lanatis, mamillis basi latis subangulato - ovatis 
remotis, luride vel rubescente viridibus nitidis, pulvillis - 
rotundatis albo - tomentosis , aculeis exterioribus 8 - 10 
radianter patentibus, inferioribus sensim longioribus , 
centralibus 3-4 validioribus subereclis, omnibus rigidis 
curvalulis basi albidis superne fulvido-brunneis, floribus 
parvulis, spurco-albidis. (Nob.) 
( 78.) M. Wosvnsrssirs Scheer. In horto Woburnensi e 
semine enata planta quz, novella adhue, non recte de- 
scribi potest. Colore lurido, aculeorumque numero ad 
M. c satis accedit; sed charactere, in hacce 
Bishops valde essentiali, nempe caule cylindraceo, pro- 
lifero, fere subramoso, ab ea omnino differt. Inde 
Videtur pro specie propria esse habendam. 
(79.) M. ovimamma Lem. M. globoso-oblonga, robusta, 
vertice depressa, lile nitideque virens; axillis valde — 
lanatis, lana ad apicem densissima , aculeis n e 
areolis ovatis, lanatis; mammillis conico -ovalis, obtu- — 
Sis; aculeis biformibus, 8-9 subereclis , ena = 
parvis, ingqualibus; 2-3 superis, subulatis, pets mc 
