ECHINOCACTE/E. 141 
nigricantibus dein cinereis, duobus summis (interdum 
cum intermedio tertio) gracilibus adscendenter recur- 
vatis, tribus inferioribus validis rigidissimis subangula- 
tis recurvato - patentissimis, infimo longiore deflexo. 
(Nob.) 
Caulis depressus, poll. 2 altus et diametro 4-5 polli- 
cari. Flores e cephalio spurio parvulo, convexiusculo, 
lanuginoso , albo, setis rigidis nigricantibus cincto, 
poll 9 longi, phyllis lanceolato -spathulatis obtusis, 
sepaloideis erecto - incurvulis , pallide viridulis, petaloi- 
deis longioribus numerosis , palentissimis , apice incur- 
valis, albis. Odorem fortem, non omnino ingratum, 
spirant pomi cydoniæ, apiique graveolentis.  Baccam 
desiccatam solum vidi sessilem parvulam, oblongam, 
levem, lana omnino immersam, tubo florali emarcido 
coronatam. Semina subampulacea, aspera, nigra. Se- 
mina non germinaverunt, Habitat in Brasilia, locis 
sabulosis. 
(MALACOCARPUS Nob.) 
1 
(4) Plante omnes que ad Seclionem Gymnocarpo- 
rum in genere Echinocacto relate erani habitu pecu- 
liari, inflorescentiz: modo, et presertim bacca sublevi 
colorata molli, a ċæteris speciebus, el a charactere 
generis valde recedunt. Ex iis genus novum consti- 
tuendum esse existimavi, intermedium inter Discocactum 
et Echinocactum, et transitionem ab uno ad alterum 
efficiente. 
(5.) M. convmopzs. Ad hanc speciem reluli, ui Ya- 
rielatem, E. erinaceum Lem. qui solum aculeis. paulum. 
Validioribus, laciniisque pelaloideis angustioribus differt. 
